Afreus afschuwelijk wreed onmogelijk hopeloos en zo kan ik er nog een hele boel woorden toevoegen. Een goed 10 maand geleden was ik er eindelijk geraakt. MIJN ideaal gewicht, mijn streefgewicht, mijn maatje minder. Vol enthousiasme heb ik een zomer leuke kleding gedragen. "Je bent niet meer te herkennen" "Waaw zie jij er goed uit" waren niet uit de lucht. In september dan maar die stoppen met roken poging (voor de zoveelste maal) gedaan en hop daar vlogen de kilo's er weer aan. Weg ideaal gewicht, weg leuke kleding om gek van te worden.
Dan het maar eens met de dok geprobeerd ... ach die zie ik maar eens per maand en dan stel ik constant dat "echt opletten op mijn voeding" uit.
Wanhoopspoging vandaag dus. Ik schrijf me weer in want de vorige keer lukte die site verschrikkelijk goed.  De site is ondertussen helemaal in een nieuw kleedje gestopt en het is dus een beetje zoeken. Ik wil met een schone lei opnieuw er tegenaan.
Zelfs mijn benen jeuken vandaag ... die hometrainer staat niet langer werkloos in de leefruimte ... die lonkt gewoon ... zal ik ???

Hoeveel keer je zo een blog dient aan te passen ... geen idee maar we zijn nu bijna 5 uur verder. Hou ik het uit of hou ik het uit ... thats the question.
Op die roep van de hometrainer heb ik positief geantwoord. Mijn tong hing al gauw op mijn knieën, een jagende ademhaling met branderig gevoel in mijn luchtpijp, kloppende slapen maar toch uitgehouden tot ik mijn beenspieren voelde opwarmen. Haha en nu denken jullie dat ik zo een half uur aan een stuk heb gefietst ... niets is minder waar. Na 10 minuutjes moest ik het opgeven ... dus vOOr ik van die hometrainer moest "strompelen". Straks komen de moeilijke uurtjes er aan. Nu krijg ik met moeite iets door mijn keel en straks vlieg ik op mijn overladen bord. Enfin zo was het gisteren. Vandaag doe ik het anders. Ik steek mijn hoofd in de diepvies en haal er "mager stuf" uit in de plaats. Of mijn kinderen en man er straks mee zijn opgezet ??? Ik betwijfel het maar ik vertik het 2 soorten maaltijden te maken. Iedereen gaat hier op dieet :-))) !
Ik neem me voor om morgen ook zelf de boodschappen te doen. Zo komen er minder verleidelijke voedingsmiddelen binnen.
Ik doe dus stillekes voort ... hoewel stillekes ... de buren zijn weer hun oorstopjes gaan zoeken want ik heb een paar toonladdertjes gezongen. Zingen zorgt voor het vrij maken van endomorphines ... en die kan ik vandaag echt gebruiken !
konijn
 

Mijn zorg voor mijn lichaam had dus behoorlijk een deuk gekregen en tegelijk mijn zelfrespect. Het zal wel een van de redenen zijn waarom mijn heupen weer begonnen uit te deinen, mijn haren in mijn tanden hingen en de make-up in de schuif bleef zitten. Ik weet heel goed van mezelf dat ik een "op en neer" dame ben. Alles of niets en geen tussenniveau's.
Geen wonder dus dat ik er heel hard tegenaan ga. Gisteren was dus niet alleen het begin van een dieet maar ook het begin van andere dingen. Die hometrainer is er een van en die zonnebankbeurt van daarstraks is een ander facet. In het zonnebankcenter viel het me verschrikkelijk moeilijk om mezelf in die grote spiegel te zien staan en ik heb dus een beetje verschrikt mijn ogen toegeknepen. Nu ja ik begin aan een extreem make-over ... alleen zal de inspanning van mezelf moeten komen.
Ik hou er de moed in

Ik had alles netjes gepland en onder controle hoor ... tot dat bewuste telefoontje binnenliep. Of we mee gaan een  pannenkoekje of misschien een pizza eten straks. Er bestaat zo een computerspelletje dat "Team hospital" of zoiets noemt en daar krijgen de kritieke gevallen, die dringend verzorging nodig hebben of in levensgevaar zijn, een blauw zwaailicht boven hun hoofd. Ik ben zeker dat er meteen een verscheen boven mijn wilde pas gewassen lokken. Die collega/vriend van mijn halve appelsien zal toch iets in mijn stem gehoord hebben, denk ik want hij drong niet aan toen ik zei dat mijnen vechtgenoot hem wel zou terugbellen straks as ie weer thuis kwam. Even paniek dus want mijn huis zag er nogal op zijn zaterdags uit. Ooit geef ik eens een korte beschrijving van wat dat dan wel wil zeggen. De boodschappen zijn dus gedaan door schattebout terwijl ik als een wervelwind door het huis raasde om alles onder de tapijten te vegen of steken :-) (mag ik nu extra sportprestatie aanstippen in mijn dagboek ?)  In een relatief net huis heb ik ze uiteindelijk koffie aangeboden. Manlief, die "zoals gewoonlijk-boodschappen" meegebracht had, zet alstublieft een hele schaal met cake, chocolade, koekjes, wafeltjes op tafel. ffft kreeg ik me daar regelrecht maagkrampen, gebiologeerd zat ik uiteindelijk naar die dingen te kijken tot het doordrong dat straks mijn speekselklieren nog zouden gaan overlopen. Alleen het beeld van een kwijlend konijn boven een schotel met koekjes deden me zo inwendig lachen dat ik aan de verleiding kon weerstaan. Of ik het aangenaam gezelschap was, zoals het van me werd verwacht, is een andere zaak maar ik ben heeeeeeeeel fier op mezelf. Met een lepel maagbeschermer na hun vertrek tegen de zure oprispingen, kon ik dan toch zonder schuldgevoel mijn "voorgeschreven" avondmaal naar binnen werken. Ik ga dus vanavond slapen met een uitermate "GOED GEVOEL"

Maaltijden bereiden is meestal mijn huiswerk. Ik heb wel het geluk een levensgezel te hebben die best wel weg kan met potten en pannen en hun inhoud. Daar zijn roots in een ander Europees land liggen, geniet ik toch soms van zijn kunsten. Zoals ik vrijdag al schreef heb ik geen zin om de keuken te ontdubbelen dus ik op dieet ... iedereen een gezondere voeding ! Noch mijn 2 tieners noch mijn man zijn ondervoed ... integendeel. Gisteren en eergisteren heb ik daar niet veel protest over gehoord. Vandaag echter begon het in crescendo te rommelen. Waarom geen saus bij het vlees ? Waarom komen er boontjes natuur op tafel ?
Vanavond was het revolutie ! Neen, jij niet mam ... pap zal wel eten maken en tot mijn grote verwondering verdween ie meteen in de keuken. Of hij toch een beetje wou rekening houden met mijn dieetvoornemens ? Het werd een schranspartij waarbij ik toch, maar met moeite, hier en daar iets uit de potten kon pulken. Zucht ... wat moet ik aan met zo'n bende ? en dan zeg ik nog niets over de moeite die ik had om dat dagboek in te vullen.

Maandag ! Man en kinderen zijn de deur uit in de week. Ik neem dus eerst de tijd om uitgebreid te ontbijten. Nu ja uitgebreid. Het blijft moeilijk om iets anders naar binnen te werken dan de liters koffie. Heel bewust haalde ik dit weekend die 50 kalo’s niet, want anders krijg ik het tij niet gekeerd en blijft ontbijt een onbestaand woord in mijn woordenboek. In de stilte van het huis besluit ik het weekmenu te bestuderen. Het gaat hem vooral over inspiratie opdoen want jaren dieet hebben me geleerd wat wel en wat niet kan. Ik moet het menu ook wat herwerken. ’s Avonds zijn broodmaaltijden uit den boze daar geen van mijn 3 knuffels de mogelijkheid hebben om een warme maaltijd te nemen. Er bovenop moet er ook rekening gehouden worden met wat er NU in de frigo en diepvriezer zit. Niet bepaald magere spullen. Manlief had de boodschappen gedaan, weet je nog. Ons jongste poes vindt het allemaal zeer interessant. Ze houdt enorm van ritselend papier en een baasje op een stoel. Het wordt een zoveelste gevecht waarbij zij als winnaar eindigt. Voor de zoveelste keer zijn de afgedrukte bladzijden half gescheurd, zitten mijn handen vol krabben en verovert ze het papier in de vorm van een bolletje. Wie minder gelukkig is, is hondlief. Normaal gebeurde alles met de auto maar daar komt er nu verandering in. De enkel stappen van de ochtendwandeling die zich normaal beperkt tot “haar plaatsje” worden opeens uitgebreid tot een 20-tal minuutjes (weg en weer) snelwandelen tot aan de krantenwinkel. Mijn dametje is normaal een heel gehoorzaam en goed opgevoede wandelaar die netjes naast me blijft stappen. Nu moet ik ze aan de leiband meesleuren want ze protesteert hevig en doet verwoede pogingen om het ritme te verlagen. Zelfs een buurvrouw komt er voor aan het raam staan. Ik zie ze een beetje woest kijkend in haar mand verdwijnen als we weer thuis komen. Van mijn man en kinderen verwachtte ik enig protest maar dat MIJN hond zich aan hun zijde schaart ????

Niets is minder moeilijk dan het beheren van een kleerkastinhoud. Met een beetje schaamrood op mijn wangen geef ik toe dat je mij mag klasseren bij de jojo-categorie. Mijn eerste dieet dateert van mijn 17 jaar. Uiteindelijk vertelde ik aan mijn ouders dat ik gepest werd in de school omwille van mijn gewicht. Het had toch nog veel voeten in de aarde voor mijn ouders besloten om met mij tot bij de dokter te gaan. Hoe kon dat nu … ik was toch gewoon wat zwaar gebouwd zoals zovele andere in de familie ? Dat mijn kleding op maat moest gemaakt worden, was toch geen punt. Dat doktersbezoek werd een succes en na een paar maand was het mogelijk om mijn eerste lange broek te kopen in een gewone winkel. Halie halo ! Het theoretische ideaal gewicht heb ik nochtans nooit bereikt. Onder een bepaalde grens ging en ga ik nog steeds steevast van mijn stokje. Maatje 40 ? Neen, dat heeft nooit in die fameuze kast gehangen. Alle hogere maten wel … van 42 tot zelfs 52. Het blijft iedere keer een dilemma wat ik dan wel en wat ik niet zal meegeven in de verzamelzakken. Zelfkennis dwingt me ertoe om niet te enthousiast op te ruimen.

Met de heel goede tijding van de weegschaal, deze morgen vroeg, ben ik met het kritische oog van die 2 Engelse dames van TV die inhoud gaan bestuderen. Ik zou ze dringend eens opnieuw moeten in orde brengen en alles per maatje hangen misschien. Ik heb evenwel geen moeite om de grote maten van de kleinere maten te onderscheiden. Hoe groter de maat hoe smaaklozer, hoe meer afgewassen, hoe donkerder de stoffen, hoe vormlozer. Hoe kleiner de maat hoe vrolijker, kleurrijker, origineler de kleding. Nochtans weet ik heeeeeel goed dat je je met grote maten best wel leuk en aantrekkelijk kan kleden. Ik vraag me dus af waar de echte spiegel van die kast is … kant van de deur of kant van het rek en de planken ?

Ook de avonden probeer ik wat anders te schikken. Op die manier breek ik met mijn gewoonte regelmatig tussen de voedingswaren te kijken wat ik nog kan smikkelen. Iemand enig idee waarom een mens dat eigenlijk doet ? Honger kan in normale omstandigheden toch niet de oorzaak zijn. Zeker niet wat mij betreft. De avondmalen zijn (of schrijf ik nu ‘waren’) meestal wel heel calorierijk en meer dan voldoende om je body te laten overleven tot de volgende dag. Daar zet ik wel een andere keer een boompje over op. Gisterenavond ben ik de dieetlijn-site eens gaan afschuimen want ik wou weten wat ik eigenlijk nog zo allemaal diende te vertellen. Mijn beleefdheid heeft me wat in de steek gelaten blijkbaar. Met mijn trekje om als een stier op een rode lap af te vliegen, ben ik vergeten me wat voor te stellen.
Naam : konijn natuurlijk is dat niet mijn echte naam maar het koosnaampje dat mijn kinderen me geven als ze een ernstige behoefte hebben aan extra knuffels. De laatste jaren gebruik ik dit als “nick-name” in alles wat met internet en mailen te maken heeft. Die wordt door enkele vrienden onder de vorm van “nijntje”, “nijn”, “keun” over genomen. Iets waar ik eerlijk gezegd me behoorlijk tevreden over voel. Op mijn I.K. staat evenwel Mieke.
Leeftijd : ha neen ! Dat vraag je niet aan een dame J. Wil je eerst eens zeggen overigens wat je bedoelt : Het reële aantal jaren of hoe ik me voel ?
Motivatie : hoe ben ik eigenlijk op de site terecht gekomen ? Duidelijk omdat ik een andere manier zoek om kilo’s kwijt te raken en in de hoop het eindelijk eens op een gezonde manier te doen met heeeeel lang effect. Ik wil er nog een 10-tal kwijt.
Alle andere gegevens kan je tussen de lijntjes lezen J.

Er zijn zo van die dingen waar je donder op kan zeggen dat ze gebeuren. De weg ernaartoe is uitgehold en met de tijd krijg je zelfs de indruk dat er bermen langs komen zodat er zeker niet meer kan afgeweken worden. Ik erkende al 2 dagen geleden de symptomen en deze morgen was het weer zo ver. Die poging om zachte dwang, in een andere richting, uit te oefenen heeft weer niets opgebracht. Dezelfde weg is weer bewandeld.
Brombeertje keek dus weer over mijn schouder mee naar de cijfertjes op de weegschaal om dan nadien zelf eens zijn cijfertjes te vergelijken. Ergens had ik al geschreven dat hij alleen voordeel kon hebben van een aangepaste voeding. Ook deze morgen verslapte zijn aandacht bij het lezen van zijn “boek in bad” om te vragen hoe het ging. Ik wist niet zeker hoe ik zijn gebrom moest interpreteren. Was het goedkeuring of jaloersheid ? Hoewel ik zijn kleren had klaargelegd, verdween hij toch naar de slaapkamer. Niet denken dat ik een gedienstige echtgenote ben hoor, maar deze morgen had ik zijn, zelf gekozen, hemd opgestreken zodat hij er netjes uit zag voor een belangrijke vergadering straks. De andere dagen mag ie alle kleurencombinaties dragen die hij zelf wil J !
“Zoetje, weet jij waar mijn zwembroek en zwemzak ligt, ik moet dringend wat gewicht kwijt ?” BENG … daar had je het. Als je het objectief gaat bekijken zou het een reden moeten zijn om te juichen. Hier moet ik wel rekening houden met de persoon zelf. Zeker dat het zijn fitheid weer wat op peil zal brengen maar kilo’s gaan er nooit af. Mijn schattebout heeft de gewoonte om na de zwembeurt te compenseren en niet met licht verteerbare voeding ! Zucht !

De ene heb ik altijd geweten bij ons thuis, de andere zag ik maar 1 keer per jaar met school. Hoewel er was een imposant exemplaar in de apotheek. Wat heel zeker is, is dat ik er altijd een passionele of haatverhouding mee heb gehad. Die van de apotheek vond ik wel iets hebben. Groot, log en koperkleurig. Je had evenwel een muntje nodig om die te gebruiken. De enkele keren dat ik met ons moeder naar de apotheek ging, vond ik het een feest om die te benutten, omdat je dat centje kon horen vallen met een metalen tik en de wijzer dan meteen een wip maakte die je kon herhalen als je maar een beetje op en neer sprong. Dat laatste liefst zonder dat ons moeder of de apotheker het zag natuurlijk. Dat schoolexemplaar daar moest ik niet veel van hebben. Ze gaf altijd aanleiding tot een grote witte enveloppe die ik in mijn boekentas moest stoppen, afgeven bij thuiskomst. Daar werd dan een antwoord op geschreven die ik placht terug te brengen naar de school. Niet iedereen kreeg zo een brief mee en, hoewel ik niet wist Wàt er geschreven stond, blijkbaar waren die alleen bestemd voor kinderen waar iets mis mee was. Pas in mijn puberteit durfde ik vooreerst die omslag stiekem open maken om er in te lezen dat de schooldokter geschreven had “overgewicht” en ons moeder daarop antwoordde “ons dochter is een stevige, gezonde meid”.
Dat exemplaar in de keuken was donkergeel onderaan met een donker bruine doorzichtige kom er bovenop. Ze werd vooral gebruikt om bloem of suiker mee af te wegen. Voor andere dingen werd ze niet gebruikt maar je zag ze wel altijd in de onderste kast staan als je de borden nam om de tafel te zetten. Al begrepen dat ik het hier over weegschalen heb J ?
Een keukenweegschaal heb ik pas gekocht toen mijn meisjes zelf wilden bakken. Als ik aan het kokkerellen sla, doe ik het “op de tast”. Eén van mijn pogingen met diëtiste ging dus de mist in na 2 maand. Dat afwegen was er echt te veel aan. Ergens is dat ook een reden waarvoor de WW me nooit gezien heeft. Absoluut niks voor mij !  
Maar een personenweegschaal ? … . Ik herinner me nog de winkel waar ik mijn eerste kocht ! Toen natuurlijk niet digitaal en het was gissen of er nu al wat grammen af waren. Volgens je meer op het ene of het andere been ging staan, kon je de wijzer beïnvloeden. Mijn voorkeur ging naar mijn linker been. Ondertussen heb ik natuurlijk al meer dan een digitale versleten. Afkeer en Liefde zeker weten. In tijden van vermageringspogingen ga ik daar bijna 2 maal per dag op staan. ’s Morgens om te weten of er nu iets af is en ’s avonds om te zien of ik de volgende dag zal ontgoocheld worden. In tijden dat ik alles laat aanmodderen en mijn geweten mij verplicht om toch te checken, kan ik die lelijke cijfers zelfs verbloemen. Jamaar ik heb mijn ontbijt al binnen, jamaar ik moet er de koffie aftrekken, tja wat wil je mijn darmfunctie valt tegen voor het ogenblik, niet verwonderlijk ik zit in het 2de deel van mijn cyclus en als het Te erg wordt dan zet ik ze boos in de badkamerkast. Dat ding bepaald echt soms mijn humeur … ik zou ze omhelzen en koesteren als ze mij goed nieuws brengt en ze dreigt door de venster buiten te vliegen als ze mij met de “naakte waarheid” confronteert. Echte passie of diepe haat ! JJJ

Vandaag is het pure Liefde !