Niets is minder moeilijk dan het beheren van een kleerkastinhoud. Met een beetje schaamrood op mijn wangen geef ik toe dat je mij mag klasseren bij de jojo-categorie. Mijn eerste dieet dateert van mijn 17 jaar. Uiteindelijk vertelde ik aan mijn ouders dat ik gepest werd in de school omwille van mijn gewicht. Het had toch nog veel voeten in de aarde voor mijn ouders besloten om met mij tot bij de dokter te gaan. Hoe kon dat nu … ik was toch gewoon wat zwaar gebouwd zoals zovele andere in de familie ? Dat mijn kleding op maat moest gemaakt worden, was toch geen punt. Dat doktersbezoek werd een succes en na een paar maand was het mogelijk om mijn eerste lange broek te kopen in een gewone winkel. Halie halo ! Het theoretische ideaal gewicht heb ik nochtans nooit bereikt. Onder een bepaalde grens ging en ga ik nog steeds steevast van mijn stokje. Maatje 40 ? Neen, dat heeft nooit in die fameuze kast gehangen. Alle hogere maten wel … van 42 tot zelfs 52. Het blijft iedere keer een dilemma wat ik dan wel en wat ik niet zal meegeven in de verzamelzakken. Zelfkennis dwingt me ertoe om niet te enthousiast op te ruimen.