Ik had alles netjes gepland en onder controle hoor ... tot dat bewuste telefoontje binnenliep. Of we mee gaan een  pannenkoekje of misschien een pizza eten straks. Er bestaat zo een computerspelletje dat "Team hospital" of zoiets noemt en daar krijgen de kritieke gevallen, die dringend verzorging nodig hebben of in levensgevaar zijn, een blauw zwaailicht boven hun hoofd. Ik ben zeker dat er meteen een verscheen boven mijn wilde pas gewassen lokken. Die collega/vriend van mijn halve appelsien zal toch iets in mijn stem gehoord hebben, denk ik want hij drong niet aan toen ik zei dat mijnen vechtgenoot hem wel zou terugbellen straks as ie weer thuis kwam. Even paniek dus want mijn huis zag er nogal op zijn zaterdags uit. Ooit geef ik eens een korte beschrijving van wat dat dan wel wil zeggen. De boodschappen zijn dus gedaan door schattebout terwijl ik als een wervelwind door het huis raasde om alles onder de tapijten te vegen of steken :-) (mag ik nu extra sportprestatie aanstippen in mijn dagboek ?)  In een relatief net huis heb ik ze uiteindelijk koffie aangeboden. Manlief, die "zoals gewoonlijk-boodschappen" meegebracht had, zet alstublieft een hele schaal met cake, chocolade, koekjes, wafeltjes op tafel. ffft kreeg ik me daar regelrecht maagkrampen, gebiologeerd zat ik uiteindelijk naar die dingen te kijken tot het doordrong dat straks mijn speekselklieren nog zouden gaan overlopen. Alleen het beeld van een kwijlend konijn boven een schotel met koekjes deden me zo inwendig lachen dat ik aan de verleiding kon weerstaan. Of ik het aangenaam gezelschap was, zoals het van me werd verwacht, is een andere zaak maar ik ben heeeeeeeeel fier op mezelf. Met een lepel maagbeschermer na hun vertrek tegen de zure oprispingen, kon ik dan toch zonder schuldgevoel mijn "voorgeschreven" avondmaal naar binnen werken. Ik ga dus vanavond slapen met een uitermate "GOED GEVOEL"