Daarnet had ik geschreven “ik voel me een beetje opgeblazen” J in de titel maar uiteindelijk dekt die vlag de lading niet. In een verwoedde poging om een stap verder te geraken dan dat steeds opnieuw diëten uittesten, kom ik tot de vaststelling dat er een regel is waar deze expert-in-vallen-en-opstaan steeds met een wijde boog omheen wil. Nog een wandeling tussen al het geschrevene hier op de site, drukt er mij overigens nogmaals met de neus op. Er moet iets veranderen in de connecties van mijn grijze cellen. Ik ga er soms prat op dat ik me niet bepaald laat leiden door reclame maar stel vast dat jarenlange conditionering soms zelfs een letterlijk Pavlov-effect hebben. Honger of niet, bepaalde tijdstippen, omstandigheden, beelden op televisie, zelfs gevoelens, zetten een schakel “ON” in mijn bovenkamer. Ik MOET gewoon iets knabbelen. Voorlopig probeer ik die dingen te onderkennen en te vermijden als het mogelijk is. Eens ik een goed beeld heb van mijn eigen eetgewoonten en eetgoestingen zal ik proberen of ik het daar op mijnen zolder kan opnieuw coderen. In ieder geval begint het goed … vanavond op restaurant met vrienden en ik zit al te denken dat die ene keer geen kwaad zal kunnen. Konijn op en top !
In de loop der tijden J is er zo het een en ander veranderd. Mijn driewieler heb ik ingeruild voor een fiets, mijn fiets voor een vierwieler met aandrijving. De stoeipartijtjes in het water en het zwembad werden vervangen door pootjebaden. De wilde dansavonden maakten plaats voor uitgebreide etentjes. De lange wandelingen te paard lijken me leuker met mijn haren in de wind achterop een stalen ros. Ik ben zelfs verzot op tennis vooral als Kim of Justine speelt.
Ik kijk dagelijks vol bewondering naar een buurvrouw die met een mp3 iedere morgen voorbij loopt. Regen of wind, felle zon in de zomer … niets houdt haar tegen. Wat ben ik jaloers, wat zou ik dat ook graag kunnen. Maar ja … van aquagym word je nat, fietsen is zelfmoord hier in de buurt, als rondborstige dame is lopen pijnlijk, moest ik paardrijden … ik kreeg de dierenbescherming op mijn dak. Ik vind in geen enkel winkel zo een blits pakje in mijn maat om de fitnesszaal te bezoeken. Je mag er gerust op zijn mijn smoezenboek is een encyclopedie die regelmatig aangevuld wordt.
Gedaan daarmee dacht ik vorig week. Je hometrainer op. Inderdaad zo een ding staat hier al 2 jaar in de leefruimte en zou anders aan mijn ritme nog eeuwen meegaan.
Prima ging het tot deze morgen. Ik kwam gisteren een boekje tegen waarbij je behalve je benen ook je romp wat kon trainen. Haha ! Er zit zoveel melkzuur in mijn flanken dat ik ervan overtuigd ben dat je me hoort kraken als ik beweeg.
Dat is dus mijn smoes voor vandaag … . Morgen doe ik er wel weer iets aan !
Deze morgen was ik druk tanden aan het poetsen toen het me opeens begon te dagen dat ik maar een vreemde verhouding heb tot die dingen. Ja hoor … nog zo een raar ding … de spiegel. Ik had al ergens verteld dat ik mijn ogen toeknijp als ik naar de zonnebank ga. Eigenlijk kan ik me niet meer herinneren wanneer ik mezelf nog eens in het geheel heb bekeken. Meestal zie ik de tandpasta in mijn mond, of alleen het oog waar ik nette lijntjes probeer rond te trekken of de wimpers die zwart dienen bijgekleurd. Ik slaag er zelfs in om mijn haren te borstelen zonder het geheel te zien. Zou dat het geheim zijn van mijn hekel aan een kapsterbezoek. Die kapsters zetten je op een stoel met een grote spiegel voor je neus. In mijn lange leven heb ik nog altijd niet begrepen waarom ze dat eigenlijk doen. Zelf kijken ze er niet in – mijn kapster toch niet - maar knippen, föhnen en kammen er op los zonder dat ding te raadplegen. Waarom moet ik dan zo lang geconfronteerd worden met mijn spiegelbeeld. Afschuwelijk vind ik het. Na een tijd zie je al je rimpeltjes rond je ogen, je neus die heldhaftig aandacht probeert te trekken, je kin waar je niet erg tevreden over bent. Daar ik niet gewoon ben om mascara of fond de teint te gebruiken en nog minder dat ding die foutjes verstopt voor ik mijn pluimen laat verzorgen, ben ik dus verplicht om 2 uur andere richtingen uit te kijken. Meestal hou ik overigens mijn boek op ooghoogte.
Deze morgen heb ik dus een poging gedaan om eens wat minder kritisch te zijn en het geheel te bekijken. Het is waar dat ik een licht kleurtje begin te krijgen van de zonnebank en mijn hamsterwangetjes iets minder bol staan. Neen, neen maak je geen zorgen de hele beschrijving laat ik wijselijk achterwege maar het resultaat wil ik wel vertellen. Er begint een klein beetje verbetering te komen. Ik beloof mezelf om 1 maal per week die oefening eens te herhalen. Om kandidate te worden voor Miss België is het hopeloos te laat maar ik ben ervan overtuigd dat jezelf graag zien veel kan helpen om ook blijvend voor je gewicht te zorgen.
Heb ik nu de bijsluiter niet goed gelezen of heb ik er over gelezen. Dat dieet heeft onverwachte bijwerkingen waarmee ik deze morgen opnieuw geconfronteerd word. Erg is het zeker niet maar ik weet niet meteen wat ik er moet mee aanvangen. Dat fenomeen noemt zich restjes. Mijn ongebreidelde gewoonte om te zorgen dat er genoeg in huis is, begint uit de frigo te puilen. Hier is niemand favoriet om 2 maal na elkaar hetzelfde te eten en restjes verwerken zodat er straks weer restjes van restjes op tafel komen ???
Ik beken overigens. Tot voor mijn besluit om iets aan die overtollige kilo’s te doen, werden die overschotjes in de loop van de dag en dan nog liefst ’s avonds “verwerkt”. Een echt zoetemondje ben ik niet, eerder verzot op zoute dingen … dus had de frigo geen last van het verschijnsel waardoor die nu bijna uit de voegen barst. Ik zal dus werkelijk een urgentie ingreep moeten uitvoeren en enkele dingen verwijderen, maar wat doe ik er mee. Mondje in kan niet, hoewel de hond zeer enthousiast zou zijn wil ik geen worsthond, om te verwerken zijn er te veel dingen die helemaaaal niet samen passen. De witte zak stiekem gebruiken ??? Daar moet ik mee oppassen want manlief gaat over de rooie als hij het ziet. Als zoon van … terwijl ze 7 kinderen waren, is dat voor hem een zeer logische zienswijze.
Dilemma dilemma !
Zelfs de hond schoot recht. Stilaan was ze gewoon geraakt aan de indianenkreten en het tevreden gemompel bij de weegbeurt. Deze morgen galmde een wanhopige kreet door de badkamer. Ggggrrrr ietske bij ! Mijn grijze massa gaat meteen in overdrive. Wat heb ik verkeerd gedaan ? Al goed dat het dagboek bestaat op de site waar ik trouw en eerlijk alles noteer. Vandaag geeft dit zekerheid dat ik niet uit de bocht ging. Tot nu toe vlogen de grammen er af zodat ik tevreden kan kijken naar die verdwenen 2 kg. Natuurlijk weet ik wel dat dit veel is in 2 weken maar je raakt er zo snel aan gewend. Pas tijdens een 10-tal minuutjes snelwandelen, tot groot ongenoegen van vierpoter, kom ik weer een beetje tot kalmte. Tijd om even de bomen weer te bekijken. Inderdaad mijn jeans-maatje-minder spant bijna niet meer, de maagpijn-van-de-goesting gaat stukken beter, de hometrainer is een minder zware klus, ik let niet meer op het aantal keer dat ik de trappen op naar de slaapkamers loop. Dat is toch allemaal heel goed zeker ?
Tja, lange termijn projecten zijn niet mijn ding. Van Miss België had ik al verteld dat ik mijn kandidatuur niet meer zou stellen. Ik sta echter heel zeker op het podium bij de verkiezing van Miss Ongeduld. In mijn hoofd drammen dezelfde woorden NU NIET OPGEVEN nu niet opgeven nu niet opgeven nu niet opgeven …
Je zag het al bijna bij de eerste schreeuw. Mijn dochters ! De eerste met zelfde vorm van heupen en bol buikje en de 2de heeft duidelijk de fysiek van mijn halve appel. Dat noch de ene noch de andere een optelsom is van ons 2, dat hebben we al vlug ontdekt J. Toch zijn er die trekken waarvan de slechte zeker niet van mijn kant komen J! Vol enthousiasme begin je aan een opvoeding “zoals het hoort” gezonde voeding met veel groenten. Dat is niet met dat gen gerekend natuurlijk. Friet en worst en oneindige scènes als er groenten op tafel worden gezet. Zelfs nu nog 13 en 15 jaar later kan ik soms niet anders meer dan opgeven. Ze weten duidelijk wat ze willen die dames. Dat gen is ook overduidelijk aanwezig. Eentje heeft zelfs dat stiekeme mee en duikt in de frigo of de reservekast. Voor hen hoef ik gelukkig zelf de kleding niet te maken maar het is uitkijken in de kledingszaak. Zelfs met een BMI zoals het hoort voor de oudste is het geen bonenstaak. En ons 2de heeft absoluut die snoepgewoontes van manlief. Genen of opvoeding ? Opgevoede genen ?
Ergens las of zag ik dat je je eigen frustraties niet mag laten afstralen op je kinderen … ik doe mijn best J!
Hoelang droom ik daar nu al van … 30 jaar ? Ja minder zal het zeker niet zijn. Onder stoelen, tafels, zetels, overal waar er maar enigszins een beetje te vinden kon zijn, heb ik moed en geduld gezocht en meegenomen. Nu, 2 uurtjes later, voor de eerste keer van mijn jong leven, loop ik a.u.b. met lange vingernagels rond. Ik voel me opeens super ! Het raakt me niet dat het wat moeilijker loopt met mijn dieet. De zon straalt opeens veel intenser. Ik zie dat er bloemetjes boven komen piepen. Ik heb zin om heel luid te zingen en rond de tafel de hoebahoeba te dansen. Gek hoe je jaren uitstelt en droomt en het enige moeilijke eraan, die 2 uurtjes en de moed om een afspraak te maken, is.
“Mama, je bent een gekkie wat is daar nu aan ?” glimlacht ons jongste die ze goed vindt. Zou ik vertellen dat je als mams jezelf altijd op de laatste plaats zet en het absoluut niet evident is dat ik zo een zotte kosten alleen voor mijn persoontje doe ?
(even bijvoegen : dat mocht vOOr de kinderen niet voor beroepsredenen)
De weergoden hebben het geweten. Buiten is het bijna even rustig als onder mijn hersenpan. De scharnieren van de figo krijgt het weer heel hard te verduren maar ik slaag erin om iedere keer weer op tijd … NU NIET straks misschien te denken en de kaasblok, gebakken kippenbil, hespsneetjes te laten liggen. Zonder mijn folieke van zaterdag met die gelnagels, waren mijn natuurlijke zeker al verdwenen tot aan de wortel. Op het luik sport zou ik voor deze morgen een paar kalo’s mogen bijschrijven maar of ijsberen nu tussen de items staat ? Eens je de klasdeuren definitief achter je toe trekt, ben je er van overtuigd dat examenstress van nu af aan tot het verleden hoort. Niets van. Ik vind het zelfs erger want tot het moment dat mijn meiden straks door de voordeur stappen, heb ik geen flauw idee van hoe het verloopt en heb ik er het raden naar. De volgende dikke week wordt een moeilijke periode voor een emo-eter. Als ik me veranker aan het dagboek zou het moeten lukken. Als … .
Of ik toch chocolade en wafeltjes wil meebrengen. “Please mam ! Of toch minimum chocopasta om op de boterham te smeren. En een taartenbodem dan kan ik een rijsttaart maken als ontspanning deze namiddag.” Mijn rede zegt me dat dit geen goed idee is. Zeker nu het een gevecht is om mezelf in de hand te houden. Ik kan toch niet alle dagen de hometrainer op om 22 uur ’s avonds, verwoed trappend om die kalo’s waar ik me aan bezondigd heb tot 0 te reduceren. Of toch ? Nu, op dit ogenblik, een hersenonderzoek ondergaan, zou aanleiding geven tot kortsluiting in het EEG-apparaat. Even weet ik het niet meer. Mijn beslissingen en plannen opdringen aan de andere huisgenoten ? Omdat Ik er niet af kan blijven de anderen ook geen “toegang tot” geven ? Hou ik op anderen de gevolgen te laten dragen van mijn zotte kuren ? Mijn boodschappenlijstje ligt klaar. Ik neem een beslissing voor ik aan de kassa ben. Laat ik mijn koekenbrood spreken die hapert in mijn ribbenkast ?
Terwijl ik slachtoffer ben van de plaag van de eeuw, valt me op dat die mijnheer achter me rustig voor zich uit blijft kijken. Ik hou hem in mijn achteruitkijkspiegel in het oog en ongelooflijk maar waar die blijft daar bijna onbeweeglijk met handen op het stuur zitten. Op 50 meter heb ik al in het handschoenkastje gekeken … zomaar, mijn haar weer netjes gelegd, de zonneklep naar boven gezet, het raam wat open gedraaid, mijn handtas rechtgezet die was omgevallen, de radiozender veranderd, aan de airco gemorreld, mijn broekspijp naar beneden getrokken. Allemaal afleidingsmanoeuvres om niet zenuwachtig of ongeduldig te worden. Mijn innerlijk taalgebruik deftig te houden. Er staat nochtans niets op mijn “programma” dat dringend is. Al die anderen rijden naar hun werk en zouden reden hebben om lastig te worden. Ik rij terug naar huis. De kinderen zijn netjes op tijd afgeleverd in de school. Kalm, rustig, beheerst, geduldig zijn niet MIJN gaven. Ik zag dat ze een nieuwe serie Yogalessen organiseren dicht bij de gemeente. Ooit heb ik het 4 lessen uitgehouden want ik bewonder mensen die "rustig" door het leven gaan en dan ben ik maar weggebleven want die boze blikken van de Yogi logen er niet om. Ik kreeg constant de slappe lach en dat stilliggen lukte langs geen kanten.
Dat fabricagefoutje speelt me ook parten in mijn dieetavontuur. Ik weet het nochtans zo goed. In het begin gaat het als een trein en dan blijft mijn gewicht lange tijd op hetzelfde niveau terwijl al die vetcelletjes zich opnieuw organiseren of vervangen worden door iets zwaardere maar slankere spiercellen. Vele keren is dat het punt waar ik het opgeef. Gisteren sloeg ik tilt en at toch van die frietjes. Vandaag probeer ik halsstarrig “Zen” te blijven en vol te houden.
Ik noem het mijn originaliteit, uniek-zijn J J die me drijft op de golven van de dag. Zin voor verandering, onwil om in een routine terecht te komen. Het is niet meer dan een hekel aan regelmaat en discipline ! Ik krijg kippenvel van die woorden alleen al. Huppelen van het ene leuke naar het andere volgens de wind draait, nu en dan eens op mijn neus terecht komen maar alles liever dan leven naar de wijzers van een klok. Oh uitvinders van zonnewijzers, waterklokken en zandlopers wat hebben jullie mij aangedaan? O inwoners van Greenwich waarom maakten jullie van tijd de vierde dimensie.
Combineer dàt maar met mij en een dieet. Tot nu toe ben ik redelijk tussen de lijntjes blijven lopen. Ontbijt ’s morgens is een Huzarenstukje en ik ben vol bewondering voor mezelf als een blik in mijn dagboek toont dat de meeste dagen inderdaad daar iets is ingevuld. ’s Middags wordt al een andere zaak. Met collega’s is dat een aangenaam tettermoment maar thuis … hèèèèèèlp ! Ik stel vast dat mijn middagen weer zeer rekbaar worden. De middagpauze op zijn Zuiders tussen 12 en 16 uur installeert zich opnieuw in mijn weekdagen. De kinderen die voor het ogenblik halve dagen examens hebben, kennen dat heel goed en hebben daar weinig problemen mee. Huismoeders ook hé ! Als werkende wordt je in die dwangbuis geduwd. De “pauzes” liggen min of meer vast. Moeilijker is dan wel je aan je dieet houden, was mijn ondervinding want in het bedrijfsrestaurant, tussen al die lekkere aroma’s, je slaatje of boterhammetje opeten … ? Zou ik dan toch een gelukkig mens zijn J
Op mijn mp3 staat les 1 tot 5 gedownload van ‘start to run’. Mijn smoezenboek komt deze keer in de vuilnisbak terecht. Zeker weten ! Een paar nieuwe goede sportkousen liggen klaar. Morgen nog gaan kijken voor een ander trainingpak, sport-BH. Nog even wachten op het antwoord van Line (website Personal Training Expert) of ze nog een tip kan geven en dan ga ik mijn buurvrouw achterna. Ergens heb ik gelezen dat je beter in het begin op een zachte ondergrond loopt. Dat is mogelijk als ik naar het bos ga hier enkele km vandaan. Een beetje mijn dagen opnieuw organiseren maar het moet lukken ergens 2 of 3 maal in de week er aan te beginnen. Aha buurvrouw ! Gedaan met groen van jaloersheid je te zien voorbijlopen. Zou ik mevrouw de vierpoter meenemen … ze zou er deugd van hebben en we doen bijna alles samen. Het antwoord van Line doet ergens een belletje rinkelen. Dat steunkousenmateriaal kan ik wel op de kop tikken maar iets anders verontrust me. Ik moet toch bij de dok langs dus vraag ik maar beter wat ze er van denkt. Ze ziet er behoorlijk tevreden uit die dokter als ze mij op de weegschaal doet staan. Van die andere zaken is ze minder tevreden. Als ik haar over mijn plannen vertel zie ik meteen in haar ogen dat er iets “komt”.
“Blijf jij maar op je hometrainer sporten” is het verdict. Even ben ik mijn noorden kwijt. Wàt zei ze daar ? Haar uitleg begrijp ik zeker en vast maar ik ben er helemaal niet blij mee. Van mijn roze wolk kom ik met een smak weer op de harde grond terecht.
Toch bedankt Line voor de volledige uitleg. Ik ben een illusie armer maar heel blij dat je een volledig antwoord had gegeven. Zonder was het niet bij me opgekomen om mijn wilde plannen aan de dokter voor te leggen. (zucht).
Mijn ‘flapoor met trouwe ogen” weet niet waaraan ze ontsnapt is !
Ik laat me zachtjes omarmen door de warmte van het water. Genietend van het zorgvuldig uitgekozen aroma lukt het om even mijn wereld stil te zetten. Gedachten herleiden tot niets, bewust worden van innerlijke stilte. Buiten holt het leven met al zijn lawaai, gevoelens, deadlines. Deze keer werkt mijn stopschakelaar. Heerlijk. Poes brengt weer de realiteit tot leven. Staart recht omhoog springt ze op de badrand. Ze blijft voorlopig op de uithoek van mijn universum. Terwijl de temperatuur van het water zakt, laat ik mijn brein traag terug ontwaken. Ik had mijn hersenspinsels opnieuw eens doorgelezen. Hoe ver sta ik eigenlijk met mijn lange termijn project. Een tevreden gevoel besluipt mij als ik er over doordenk. De zekerheid dat ik goed op weg ben zet een gelukkige golf in beweging. Sommige dingen zal ik nog wat beter moeten aanpakken. Daarbij komt dat stukje over de spiegel bovendrijven. Mijn make-over is nog niet compleet maar tijd zorgt wel voor de nodige ruimte. Er is zeker nog het een en ander te doen en te laten. Stukje per stukje zijn nog verbeteringen aan te brengen. Als ik het rustig aan blijf doen, komt het wel in orde.
Poes vindt het welletjes en probeert mijn tenen van onder het wateroppervlak boven te halen. Tijd om mijn venster op de wereld weer open te zetten.
Ze is echt wel stressy vandaag want aan aardrijkskunde heeft ze een broertje dood. De aanmoedigingen en geruststellingen halen niet veel uit. Het argument dat ik niet van plan ben om boos te worden omdat ik wel gezien heb dat ze intens met haar neus in de boeken zat gisteren, heeft maar een flauwe uitwerking. “Je snapt het niet mam”. Ze heeft echt wel een goed resultaat nodig want … en dan komt er een hele lange uitleg, terwijl ik naar de badkamer vriendin weegschaal ga bezoeken. Ik laat ze argumenteren. Mijn zwartkijkertje heeft een koppig trekje. Tegen argumenteren bevestigt haar maar in haar overtuiging. Ik laat het dus blauw blauw. Pap krijgt hetzelfde verhaal te horen in de badkamer en ik muis er stilletjes vandoor om mijn koffie te zetten. “MAMAAAAA kom ne keer MAAAAAM”. Ik kan niet rap genoeg terug in de badkamer zijn. Mijn dametje staat met stralende ogen op de weegschaal ! Inderdaad de voorraadkast met snoeperij blijft zoveel mogelijk leeg. De stiekeme koekjes zijn dus blijkbaar vervangen door stiekem fruit en hopen wortels. Dat had ik dus goed gezien en het resultaat mag er zijn. Weg zijn de beslommeringen voor straks in de school. Een paar mooie oorbellen, haren netjes gekamd, frisse kleding, blinkende tanden en mijn oogappel verdwijnt vrolijk naar school. “Succes meid, ik denk aan je” roep ik haar nog achterna ! “Jaja mamaaa”. Haar humeur kan blijkbaar niet meer stuk.
Rekening houdend met de persoon die de vraag stelt, is dit een vraag van categorie 2.4. Waarbij
2. staat voor open vragen
2.1. Ontwijkend te beantwoorden in de zin van “misschien” of “’k weet niet”
2.2. Even over nadenken en een beetje rond de pot draaien
2.3. Ernstig overwegen
2.4. Brainstormsessie opzetten onder een laagje badschuim
2.5. Levensvisie uiteenzetten.
Aan de telefoon kan ik er dus niet onmiddellijk een antwoord op geven. Ik moet wel een snel passende reactie vinden. “Ik leg het wel uit als we elkaar zien”. De brainstormsessie achteraf heeft nog geen uitsluitsel gegeven. Op mijn gedachtenbord heb ik 2 kolommen gemaakt. Boven de ene staat JA en boven de andere NEEN.
Vooral die eerste week weet ik niet goed te plaatsen. Ze verandert voortdurend van plaats. “Ja” want maagpijn en zure oprispingen herinnerden me constant aan dat dieet, ik kreeg hallucinaties met pakjes friet en veel mayo, bergen paaseitjes, alle soorten lekkere kazen. Anderzijds hoort die in kolom “Neen” want er is meteen een flink resultaat. In tegenstelling tot de 2 weken nadien waar die cijfertjes niet wilden zakken. Minder maaglast maar hondsmoeilijk om gemotiveerd te blijven. Nu is het eerder een geval van “half vol of half leeg glas”. Heel sterk afhankelijk van mijn ingesteldheid.
Vandaag woensdag ! Mijn glas zal wel half leeg zijn want op woensdag bak ik voor de kinderen frietjes. Vorige week kon ik er niet afblijven … deze week probeer ik het anders.
Oeps … amaai wat is die rode balk hoog … foei konijn
Hoofdzonde nr 5
Gula of onmatigheid – gulzigheid – vraatzucht
Vol goede voornemens had ik frietjes gebakken voor de kinderen gisteren. Extra veel salade stond er ook op tafel in een poging fataliteit af te wenden. Niets aan te doen. Het begon met één frietje gedoopt in de mayonaise en dan was er dat foertgevoel. Terwijl ik dan toch bezig was heb ik dan maar een wafel met chocolade gegeten als dessert en een koekje bij de koffie. Ik voel me er toch niet echt schuldig om hoor. Het doet me eerder glimlachen. Onverbeterlijk !
Bij mijn vorige diëten had ik zo de gewoonte om een dagje “uitschuiven” in te bouwen. Misschien is het wel beter om dit eenvoudigweg weer te voorzien een maal per week. Mijn eetgewoonten aanpassen aan mijn lichamelijke noden en niet overdrijven gedurende 6 dagen op 7 maar rekening houden met mijn realiteit anderzijds. Op voorhand zo een dag op het programma zetten en dan heb ik iets om naar uit te kijken. Als het lukt zoals vroeger is die uitschuiver dan ook beter in de hand te houden. Zou het ?
Dat ontbijt was helemaal geen evidente zaak. Totaal buiten de realiteit van huize konijn gerekend. Met 3 van de 4 lukte het toch min of meer. De 4de tas of eerder ontbijtkom bleef verweesd op tafel staan. De bestemmeling besloot immers eens flink uit te slapen. Toch gebeuren de mooiste dingen als je ze helemaal niet verwacht of plant. Deze morgen voorbeeld. De tafel was helemaal niet “gedekt” en plots zaten we dan toch met 4 aan tafel. OK de ene neemt een stuk broodpudding, de andere houdt het bij een gebakken eitje, de derde heeft liever ontbijtgranen en toch was het zover. Gezellig kletsen samen en plannen smeden voor de dag. Niet dromen hoor … die plannen zijn even verschillend als de ingrediënten van het ontbijt ! Toch heb ik genoten.
Ik ben blijkbaar aan het afwijken. Even terug naar mijn titel. Die heeft wel iets te maken met die plannen. Tijd om ons woning aan te pakken. Ik bedoelde wel degelijk een HUIS-dokter. Mijn weerspannige familieleden zal ik met alle mogelijke middelen motiveren om de voorbereidingen te treffen voor dat doktersbezoek. Die wordt donderdag verwacht. Zijn specialiteit is eigenlijk loodgieter en de patiënt dient grondig te worden voorbereid. Wens me succes !
Het is nooit evident geweest om dit konijn hier door of op de knieën te krijgen. Gisteren en ook vandaag gaat dit, tot mijn grote verwondering, heel vlotjes. Ik ben behoorlijk opgelaten dat het zo goed lukt J. Oh ! Ik bedoelde dat nu wel letterlijk ! Figuurlijk ? Vergeet het maar ! ;-))).
Mijn plannen, gemaakt en medegedeeld bij het ontbijt gisteren, zijn dan wel niet volledig, maar wel behoorlijk ver doorgevoerd. Voor een groot deel is dat te danken aan mijn hometrainer. Verwonderlijk hoe onvermoeid die fysische inspanning lukte. Niks buiten adem door de trappen op en neer te lopen ! Nietes problemen om voortdurend te hurken ! Straks ga ik nog mijn hometrainer heel graag zien. Vandaag kan ik zonder moeilijkheden overschakelen naar fase 2 van mijn actieplan en ik voel er me super bij !
Zo ben ik al deze morgen hard met de lenteschoonmaak begonnen. In plaats van lamlendig in de zetel met een kruiswoordraadsel te blijven hangen tot iedereen wakker was, vloog ik er al om 6 uur in deze morgen. Grondige schoonmaak van de voorraadkast in de keuken. Uit eerbied voor mijn langslapers, bleef de stofzuiger in de kast tot 8 uur. Of knuffelbeer dat kon appreciëren ? Helemaal niet ! Zelfs zijn thé smaakte naar onderhoudsproduct vond ie. Zijn humeur raakte danig verstoord. In zo’n omstandigheden richt ik al mijn energie op de positieve kant van mijn bevlieging en blijf ik onverstoorbaar. Zalig toch die boost veerkracht die ik cadeau kreeg bovenop een paar minder zware heupen. Dat de postbode mij echt uit mijn hum zou krijgen, had ik eigenlijk niet verwacht. Die onterechte boete kàn ik helemaal niet betwijfelen want als bestuurder ben je immers monddood. Inderdaad er komt stoom uit mijn oren !
Gelukkig heb ik nog een uitlaatklep … een paar toonladdertjes zingen J.
Sinds deze morgen zit ik met een serieuze kortsluiting ! Nu ik een dikke maand aan het diëten ben, dacht ik even een balans op te maken. Eigenlijk was het absoluut het verkeerde ogenblik. Gisteren had ik, zoals ik met mezelf afgesproken had, een dagje “verwen mezelf met frietjes” en een “boke meer” ingebouwd. Dat zie je natuurlijk op een weegschaal. Mijn inwendige stormklok begon danig te beieren. Ineens werd ik een brok ongeduld. NOG maar 3.6 kg en er zijn er nog zoveel te gaan. Help ! Het is een goede zaak dat mijn weegbeurten altijd gebeuren als mijn halve appel in het bad zit … die slaagde er in om even mijn stroom af te sluiten en me weer in de realiteit te katapulteren. Ik doe mijn best om het van me af te zetten en stillekes verder te doen. Ik wist wel dat het geen sinecure zou zijn, waarover maak ik me dan eigenlijk druk ?
Zelfs vandaag nog bedenk ik dat die snelweg van de informatica veel heeft veranderd. Jaren geleden toen mijn man absoluut internet wou installeren, gaf dat aanleiding tot een lang gesprek. Was dat nu echt wel nodig ? Oké oké ik liet hem maar doen alhoewel ik er helemaal het nut niet van inzag. Ik kan moeilijk altijd dwars liggen nietwaar J. Wacht maar tot de kinderen groter zijn zei ie en nam de meisjes een voor een op zijn schoot om ze een muis te leren gebruiken nog voor ze een mooi manneke konden tekenen ! Poeh ! Ik wacht wel tot ze groter zijn, was mijn overtuiging.
En nu ? Nu heb ik zelfs een paar onvervangbare prachtvriendinnen en vrienden ontdekt via internet, heeft het ooit mijn leven een volledig andere wending gegeven en “waakt” internet zelfs over mijn weegschaalcijfertjes. Techneut ;-) kreeg deze morgen een extra kus op zijn neus !
Geef nu zelf toe. Daar is toch een duidelijk verschil in ? Hier in huize Klepkes zeker. Elk heeft zo zijn eigen plannen. Vooral als wederhelft of schrijf ik beter wedergeheel met vakantie is samen met de kinderen, loopt het in mijn ogen altijd in het honderd. Er ontstaan meteen 2 kampen. Een kamp dat er van overtuigd is dat het gewone huishouden moet verder lopen en zelfs hier en daar wat extra dient gedaan te worden en dan een ander kamp, bestaande uit 3 personen (raad maar welke), die het hoog tijd vinden om vakantie te nemen en alles te laten aanmodderen. Alleen leuke dingen worden gepland. “Moét dat NU gedaan worden ? Ik wou net …” is hier schering en inslag.
Deze keer is het echt problematisch want de loodgieters-plannen zorgen ervoor dat we niet ergens in het Zuiden zijn. Ik twijfel of dat nu een goede zaak is of niet. Een voordeel heeft het zeker wel. Geen kwellingen in de winkels omwille van de “lekkere dingen die we thuis niet vinden”, geen opeengestapelde etentjes met Pol en Pierke en de sportieve wandelingen vervang ik door hard trappen op de pedalen van de hometrainer. Zou ik ondertussen een web-cam van die streek opzetten ?
