Of ik toch chocolade en wafeltjes wil meebrengen. “Please mam ! Of toch minimum chocopasta om op de boterham te smeren. En een taartenbodem dan kan ik een rijsttaart maken als ontspanning deze namiddag.” Mijn rede zegt me dat dit geen goed idee is. Zeker nu het een gevecht is om mezelf in de hand te houden. Ik kan toch niet alle dagen de hometrainer op om 22 uur ’s avonds, verwoed trappend om die kalo’s waar ik me aan bezondigd heb tot 0 te reduceren. Of toch ? Nu, op dit ogenblik, een hersenonderzoek ondergaan, zou aanleiding geven tot kortsluiting in het EEG-apparaat. Even weet ik het niet meer. Mijn beslissingen en plannen opdringen aan de andere huisgenoten ? Omdat Ik er niet af kan blijven de anderen ook geen “toegang tot” geven ? Hou ik op anderen de gevolgen te laten dragen van mijn zotte kuren ? Mijn boodschappenlijstje ligt klaar. Ik neem een beslissing voor ik aan de kassa ben. Laat ik mijn koekenbrood spreken die hapert in mijn ribbenkast ?