Zelfs de hond schoot recht. Stilaan was ze gewoon geraakt aan de indianenkreten en het tevreden gemompel bij de weegbeurt. Deze morgen galmde een wanhopige kreet door de badkamer. Ggggrrrr ietske bij ! Mijn grijze massa gaat meteen in overdrive. Wat heb ik verkeerd gedaan ? Al goed dat het dagboek bestaat op de site waar ik trouw en eerlijk alles noteer. Vandaag geeft dit zekerheid dat ik niet uit de bocht ging. Tot nu toe vlogen de grammen er af zodat ik tevreden kan kijken naar die verdwenen 2 kg. Natuurlijk weet ik wel dat dit veel is in 2 weken maar je raakt er zo snel aan gewend. Pas tijdens een 10-tal minuutjes snelwandelen, tot groot ongenoegen van vierpoter, kom ik weer een beetje tot kalmte. Tijd om even de bomen weer te bekijken. Inderdaad mijn jeans-maatje-minder spant bijna niet meer, de maagpijn-van-de-goesting gaat stukken beter, de hometrainer is een minder zware klus, ik let niet meer op het aantal keer dat ik de trappen op naar de slaapkamers loop. Dat is toch allemaal heel goed zeker ?
Tja, lange termijn projecten zijn niet mijn ding. Van Miss België had ik al verteld dat ik mijn kandidatuur niet meer zou stellen. Ik sta echter heel zeker op het podium bij de verkiezing van Miss Ongeduld. In mijn hoofd drammen dezelfde woorden NU NIET OPGEVEN nu niet opgeven nu niet opgeven nu niet opgeven …
Tja, lange termijn projecten zijn niet mijn ding. Van Miss België had ik al verteld dat ik mijn kandidatuur niet meer zou stellen. Ik sta echter heel zeker op het podium bij de verkiezing van Miss Ongeduld. In mijn hoofd drammen dezelfde woorden NU NIET OPGEVEN nu niet opgeven nu niet opgeven nu niet opgeven …
Reacties (1)
toch niet opgeven hoor nijn. Bovendien is een miss een miss, geeft niet wat er achter staat.
Geplaatst door try | 06 maart 2008 19:50