Daar ga ik weer ! De laatste dagen leef ik weer op de golven van de dag. Dat zie je meteen in dat voedingsdagboek. Het evenwicht is er uit. De maaltijden, met het accent op tijden, zijn weer super rekbaar. Niks planning op voorhand maar hoofd in de frigo en zien wat ik op tafel zet. Tot mijn grote verwondering loont het wel. Inderdaad ! Deze morgen is eindelijk dat eerste cijfertje ook veranderd. Een 7 in plaats van een 8 ! Erg motiverend is het niet om terug te keren naar een evenwichtige voeding op vaste tijden. En weten jullie wat ? Ik trek er mij geen barst van aan.
Wie durfde daar “foei” zeggen ???
Jammer dat ze het gezicht niet mee geven uit de boekjes. Het heeft me bloed, zweet en bijna tranen, van de producten J, gekost en een karrenvracht geduld. Van 2 kleurtjes (donker blond en grijze uitgroei) ben ik overgeschakeld naar 3 (donkerblond, bijna zwart en knalrood). Van lang naar korter, pluizig haar dat in alle richtingen piekt. Ik heb nu wel voldoende lang spiegeltje aan de wand gekeken voor een lange periode en eigenlijk hoeft de borstel ook niet echt meer voor een tijd. Manlief schrok zich een bult. Toch respecteerde ik zijn wens om een “idee van lang haar” te behouden. Hij houdt helemaal niet van korte kopjes. Jammer eigenlijk want ik had het graag nog extremer aangepakt. Al bij al ben ik best tevreden met het resultaat. Inderdaad het zou niet staan met een te rond gezicht. Nu heb ik toch een reden zeker om dat dieet vol te houden. Of niet soms ???
Dit had ik gisterenavond neergepend. Vandaag toch maar een blik gewaagd in de spiegel en het is wennen. Natuurlijk zou het nog een stuk beter zijn met wat make-up maar daar heb ik noch het geduld, noch de moed voor. Misschien straks, eens die bergen was verwerkt zijn.
Ik had er eigenlijk geen idee van dat het zo moeilijk zou zijn. Voor iemand anders is het evident, vanzelfsprekend, duidelijk dat je veel te grote kleding naar de voddenmand verwijst. Zeker als het model er uit is, dat ding afgewassen is of er sleetplekken van meters ver te bespeuren vallen. In mijn hoofd komt er eerst een heel debat. Of het nu wel verstandig is om dat nu al weg te doen ? Of ik die niet beter ergens diep in de kast laat liggen. Of ik eigenlijk wel realistisch genoeg ben en niet aan wishfull thinking doe.
Uiteindelijk zitten die broeken in een plastic zak in de garage. Neen, niet bij de andere kleding bestemd voor het containerpark maar netjes in een apart bundeltje zodat ik nog kan van idee veranderen. Erg hoor !
Prettig en gezond weekend !
Zaterdag genoot ik van de gastvrijheid van een vriendin. Zo de echte gastvrijheid zoals je ze alleen in het noorden van ons landje kan vinden. Overvolle tafel, lekkere dingen, alles er op en er aan. Ik heb als goede genodigde die tafel alle eer aangedaan. Dat was dus het eerste slachtveld. Kalo’s, grafieken zijn zwaar gehavend uit de strijd gekomen. Hoewel … de verdediging op het front liet veel te wensen over. Hier en daar een flits schuldgevoel en daar bleef het bij. In mijn dagboek staat voor zaterdag niets ingevuld … ik denk dat het systeem anders zou crashen. Tijdens ons getetter en gebabbel kwamen we natuurlijk op diëten. Opmerkelijk en om nooit meer te vergeten ! Mijn vriendin zei : “Niet het GEbruik maar het VERbruik van calorieën is belangrijk.” Een stelling waar ik meteen helemaal achter sta. Die andere kijk zette er mij zondag toe aan om dat verbruik sterk te verhogen. Gewapend in een slodderbroek en dito sweater, met biologische vuilniszakken, haagschaar, veegborstel, snoeitangen en nog een leger tuininstrumenten ben ik maar zelf aan de lenteschoonmaak in het tuintje begonnen. Daar heb ik een ware slachting gehouden in dorre takken, te groot gegroeide struiken en bomen tot ik er werd aan herinnerd dat niet alle bewegingen mij zijn toegestaan. Na 3 uur intensief gevecht moest ik er de brui aan geven maar het resultaat mag er best zijn. Oh ramp, ik zal de hele week met mijn rechter hand in mijn zakken lopen tot er redding komt. Nu zijn er 2 gelnagels afgeknakt ! Whoeha ! Mijn balans gaf me een ereteken deze morgen … oef geen strafkamp voor mijn schranspartij.
Hoe moet ik dat nu beschrijven ? Er schiet een veertje los ? De druppel die de emmer niet doet overlopen maar doet omkeren ? Vreemd fenomeen hoor. Ik weet het nochtans zo goed dat het zo is en toch laat ik me steeds weer vangen.
Gisteren frietjesdag ! Het lukte aardig om de hoeveelheid binnen het aanvaardbare te houden. Ik had als starter een grote hoeveelheid sla gegeten. Eens de maaltijd gedaan, was ik behoorlijk fier op mezelf. Ergens bleef nochtans met een onvoldaan gevoel mijn onderbewustzijn kwellen. Ik haalde het avondmaal zonder te veel moeilijkheden. Zelfs het 3de tussendoortje behoorde tot de categorie gezond en toegestaan. Pas heel laat keerde opeens die emmer om. Koekjes ! Lichte wafeltjes met chocolade. Niet één, geen 2 maar 5 en toen ben ik beschaamd mijn bed ingedoken.
Toch geen goed idee die “toegestane frietjes” op woensdag ?
Vandaag wordt het ook een moeilijke dag . Ons moeder is jarig en ik ga ze bezoeken. Haar kookkunsten vind je zeker niet in een dieetboek. De koekjes van gisteren beschouw ik als ontbijt voor deze morgen en ik zend een schietgebedje naar de zon !
Mijn gedachten zijn zeer ver van dieetperikelen. Omstandigheden maken dat het zelfs moeilijk is om me er op te fixeren. Kilo's, grammen, kalo's, overgewicht lijken zo onbelangrijk vandaag. Pea-nuts !
Toch ga ik dat dieet niet overboord gooien. Het blijft belangrijk in alle omstandigheden om goed voor mezelf te zorgen. Ook vandaag zal ik dat oen. In de chocolade of toespijs vliegen haalt niks uit en daar is die andere ook niet mee geholpen.
Wedden dat ik toch volhou ?
Het was geen zicht. Mijn huid zag er uit zoals mijn oudste die zo graag zou hebben in haar wildste « gothic »-bui. Ik weet nu echt wel hoe mijn haren zullen zijn over enkele jaren. Grijs misstaat niet. Mijn benen trillen als ik probeer te stappen en ik vind met moeite mijn toetsen op het toetsenbord. Morgen sta ik stijf van de melkzuur in mijn spieren. Toch ben ik een zeer tevreden mens. Bruine zeep en een schuurborstel om me weer netjes te krijgen waren misschien wel wat overdreven maar een vuilblik en handborsteltje om mezelf op te vegen kon ik wel gebruiken. Mijn invullen van ‘t dagboek laat zeker te wensen over maar je kan toch als “sport” niet invullen hoeveel Kalo’s je gebruikt als je met een schuurmachine de muren in de hall bij je mam afwrijft van gelijkvloers tot 2de verdieping, zodus … . Volgende week zal ik dan de gaatjes vullen met specie en plamuurmes en dan laat ik het behangen over aan mijn broer. HA ! Als ik er aan kan ontsnappen nietwaar. Ik zit hier zowaar te dromen.
Mokken laat je eigenlijk aan kinderen over. Eens je volwassen wordt doe je dat niet meer. Je kan ook moeilijk zeggen : ik ben aan het pruilen ? “Ik ben ontstemd en ik zwijg er liever over” staat toch beter ? Als volwassene ben ik dus behoorlijk ontstemd J. Het resultaat is evenwel hetzelfde. Dat staat als een paal boven water. Hoe onlogisch het ook is, ik projecteer mijn boosheid naar de weegschaal. Sinds vorige vrijdag blijft die koppigweg te hoge cijfers aangeven. Met mijn vrouwelijk brein is mijn wraak zoet … zeer zoet. Chocoladewafeltjes zijn voor de bijl gegaan, vetstoffen verdwijnen uit de koelkast in de maaltijden, de suikerarme confituur is vervangen door eentje die heel lekker smaakt, op het yoghurtpotje ontbreekt het woordje ‘mager’, van de hometrainer heb ik sinds vrijdag alleen het stof afgenomen. Schandelijk ! Misschien moet ik er ook bij vertellen dat die plotse toename van mijn gewicht, wat de reden dan ook maar kon zijn, samenviel met een emotionele dobber. Ik heb het behoorlijk moeilijk om de info te verwerken en steun te geven aan mijn vrienden die in heel moeilijke omstandigheden verkeren. Vandaag besef ik toch dat de manier waarop ik met mijn eigen lichaam weer omga geen enkele positieve invloed heeft op de situatie. Integendeel het brengt me helemaal van de kaart want op de koop toe raak ik verwikkeld in een strijd met dat ding daar in de badkamer en het doet mijn interne thermometer diep onder nul zakken. Met de moed der wanhoop probeer ik het weer hoewel DOE ik het weer veel positiever zou zijn.
Dank en merci voor de aanmoedigingen. Gisteren dan toch weer de goede weg opgeraakt. Daar ben ik behoorlijk tevreden over want emotioneel word ik van het ene uiterste naar het andere geslingerd. Het ene moment van mijn melk, het andere zou ik de wereld rond de hals vliegen en soms een supernova. Mijn bedgenoot weet dat hij dan met een wijde boog om me heen moet lopen. Hij had al een deel van de koek bij zijn boterham gekregen de laatste dagen en laat de afstand tussen ons 2 niet beneden de meter slinken. Ik bewonder af en toe die arme schepsels om me heen die mijn frustraties, zotte buien en boze vlagen over hen heen krijgen als hete teer die ik van uit mijn toren over de kantelen naar beneden kieper. Och, nu ben ik toch een beetje aan het overdrijven maar zo voelt het innerlijk vele keren aan terwijl ik minzaam en rustig lijk. Geen wonder dat ik dan snoep en eetaanvallen als bliksemafleider gebruik. Vandaag doe ik dat zeker niet en morgen zie ik wel !
Wat je bezig houdt, daar droom je van. Nu en dan is het nogal evident en weet je meteen waarover het ging, de ander keer kan je er geen kop of staart aan vastknopen. Gebeurt het ook dat je de hele dag je afvraagt wat het probleem was ? Loop jij er ook soms nog uren over te tubben ? Wie zei hier “dromen zijn bedrog !”? Jaja misschien wel maar ik vind ze toch soms een teken aan de wand, al ga ik niet bepaald bij Madame Soleil zitten om ze te verklaren.
Tot welke categorie – verwerking, voorspellend, beangstigend - die droom behoorde deze morgen, weet ik zelf niet echt. Een ding is zeker, het was nogal naar hoewel ... de volledige inhoud is al door een flinke tas sterke koffie deels weggespoeld. Vaag weet ik nog dat het iets met kleding te maken had en liefdesrolletjes die opeens niet meer te verstoppen waren en uitpuilden, terwijl ik met rauwe stem iets probeerde te zingen voor een groot publiek. Dat allemaal terwijl een stoorzender een volledig ander liedje speelde.
Ik drink nog een taske koffie … zo raak ik die misschien helemaal weer “kwijt” al vrees ik dat het er ene is om in het mapje “Te Tubben” te steken.
In een mooi geschenkpapier en met veel knuffels kreeg ik van mijn halve trouwboek en de kinderen gisteren dan toch zo’n hebbeding. De stappenteller ! Eentje met alles er op en er aan. Tijdnotering, stappen natuurlijk, calorieverbruik en aantal km worden netjes uitgeteld. Na wat gepruts aan de 2 knopjes heeft die de hele dag aan mijn broeksriem gehangen. Het zou een actieve dag worden waarbij ik wat minder rondjes loop in huis om spulletjes van de ene ruimte naar de andere te brengen maar waar dankzij dat mooie weer de natuur lokt. Om brood en taart te kopen, halen toch de gaspedaal en rem de bovenhand. Dit heeft niets te maken met gebrek aan enthousiasme maar eerder met gebrek aan tijd gezien de frisse lakens mij langer gevangen houden dan gepland. De bakker is hier wel een flink stuk vandaan en ik wil niet te laat komen op mijn afspraak deze namiddag. Ik merk wel dat ik opeens een kwiekere stap ontwikkel dan de dag ervoor. Geen sloom geschuifel meer maar een poging om dat spul alles te doen registreren. Van nature ben ik wel een beetje hyper maar nu doe ik daar natuurlijk nog een schepje bovenop. Het kost me heel wat zelfbeheersing om niet iedere keer te kijken hoe ver de teller staat. Vol vertrouwen, overtuigd dat ik me daar eens een prestatie zal neerplanten, breng ik mijn dag door zonder constante neiging om de lokroep van een stoel te beantwoorden. ’s Avonds sla ik bijna achterover van het schrikken als het tijd wordt om dat ding af te doen. Amper 3 grote appels calorieën verbruikt. Man, man, man !
Zelfs die zin klinkt hier in huis. Eventjes staat mijn wereld stil. Ik doe mijn best om toch iets anders te eten dan dingen die gemakkelijk naar binnen floepen en tegelijk tussen de caloriebommetjes gecatalogeerd worden. Over 24 uur ben ik weer wat geruster op de goede afloop van een heel zware ingreep die een vriend onderging gisteren. Tot nu toe ziet het er redelijk goed uit maar hij is nog niet buiten levensgevaar. Tot dan zet ik ook mijn dieetteller af, zonder daarom te overdrijven.
