Het is duidelijk. Ik trap steeds weer in dezelfde val. Het resultaat is natuurlijk identiek: zo stijf als een plank. Die tuinfurie van zondag wreekt zich. Nu ja, net zoals de vorige keren zal het wel weer beter worden. Het was dus een moeilijke dag gisteren. Met de nodige moeite zijn toch de symptomen van een weekje-vakantie-thuis-met-mijn-monsters verminderd. De keuken was weer netjes, spulletjes op terug op hun plaats, de stofzuiger is met indigestie terug in de kast geraakt. Net op tijd maar behoorlijk afgepeigerd smak ik mij met een kruiswoordraadsel in de zetel. “Mam, ik ga koken vanavond, blijf jij maar zitten”.. Erg rustgevend is dat niet en ik twijfel of ze ooit wel een keukenprinses zou worden. Dat lief voorstel omarm ik toch stilletjes, niettegenstaande ik weet dat ik de volgende morgen weer een wanhopige zucht ga slaan. Zoals verwacht kan ik niet blijven zitten in de zetel als ze aan het koken slaat. “Mam, waar is de boter, mam kom eens kijken of er genoeg ajuin bij is, mam wanneer moet ik het vlees draaien”. Hoewel ze antwoorden kent op haar eigen vragen, weet ik wel dat ze zich te onzeker voelt om het alleen te klaren. Ons jongste is zeker meer in haar nopjes als ze kookt. Met een beetje leiding, smaakt de maaltijd dubbel zo goed. Deze morgen ? Deze morgen slaak ik een diepe zucht voor ik de keuken weer onder handen neem.
Perpetuum mobile : toestel dat eens in gang gezet eeuwig blijft bewegen :-))