Dank en merci voor de aanmoedigingen. Gisteren dan toch weer de goede weg opgeraakt. Daar ben ik behoorlijk tevreden over want emotioneel word ik van het ene uiterste naar het andere geslingerd. Het ene moment van mijn melk, het andere zou ik de wereld rond de hals vliegen en soms een supernova. Mijn bedgenoot weet dat hij dan met een wijde boog om me heen moet lopen. Hij had al een deel van de koek bij zijn boterham gekregen de laatste dagen en laat de afstand tussen ons 2 niet beneden de meter slinken. Ik bewonder af en toe die arme schepsels om me heen die mijn frustraties, zotte buien en boze vlagen over hen heen krijgen als hete teer die ik van uit mijn toren over de kantelen naar beneden kieper. Och, nu ben ik toch een beetje aan het overdrijven maar zo voelt het innerlijk vele keren aan terwijl ik minzaam en rustig lijk. Geen wonder dat ik dan snoep en eetaanvallen als bliksemafleider gebruik. Vandaag doe ik dat zeker niet en morgen zie ik wel !

