Het was geen zicht. Mijn huid zag er uit zoals mijn oudste die zo graag zou hebben in haar wildste « gothic »-bui. Ik weet nu echt wel hoe mijn haren zullen zijn over enkele jaren. Grijs misstaat niet. Mijn benen trillen als ik probeer te stappen en ik vind met moeite mijn toetsen op het toetsenbord. Morgen sta ik stijf van de melkzuur in mijn spieren. Toch ben ik een zeer tevreden mens. Bruine zeep en een schuurborstel om me weer netjes te krijgen waren misschien wel wat overdreven maar een vuilblik en handborsteltje om mezelf op te vegen kon ik wel gebruiken. Mijn invullen van ‘t dagboek laat zeker te wensen over maar je kan toch als “sport” niet invullen hoeveel Kalo’s je gebruikt als je met een schuurmachine de muren in de hall bij je mam afwrijft van gelijkvloers tot 2de verdieping, zodus … . Volgende week zal ik dan de gaatjes vullen met specie en plamuurmes en dan laat ik het behangen over aan mijn broer. HA ! Als ik er aan kan ontsnappen nietwaar. Ik zit hier zowaar te dromen.