het is hier nog stil in huis. Feestdag ! Terwijl ik aan mijn koffie slurp overweeg ik hoe alle activiteiten moeten georganiseerd worden. Morgen komt de loodgieter werken uitvoeren en hij zal ongeveer overal in huis iets te doen hebben. De verschillende ruimtes moeten dus vrij gemaakt worden en dat heeft heel wat voeten in de aarde vooral met pubers die niets liever doen dan in de zetel of voor de computer hangen op Hun vrije dagen.
In het weekend vind ik het altijd heel moeilijk om me aan mijn dieet te houden. Mijn dromen over een hele familie op dieet, zijn reeds lang vervlogen en uiteindelijk worden hier meestal 2 verschillende menu’s gekookt. Toch moet ik er eerlijk bij vertellen dat ons jongste eindelijk ingezien heeft dat het leuker is als je gewicht niet in de oranje zone zit. Er zijn geen papiertjes en potjes en lepeltjes meer te vinden in de kamer en procentueel is ze mij flink voorbij gestoken wat gewichtsverlies betreft. Naar anorexie zal ze zeker niet overslaan. Met haar “rond” vriendinnetje houden ze zich bezig met hun uiterlijk. Mijn kind wordt een juffrouwke waar je nu ook niet meer straal aan voorbij loopt. 12 – 13 jaar zal zo wel de doorsnee leeftijd zijn waar uiterlijk opeens belangrijk wordt, vermoed ik.
Ook die puber moet ik dus straks aan het werk zetten. Hmmm ik versper deze denkpiste voor het ogenblik en geniet verder van overheerlijke koffie terwijl de ochtendzon het hele huis opvrolijkt.
De lucht is bezwangerd met de geur van pas gemaaid gras. In de verte klinkt het schril geluid van een haagschaar. De buurman blaast bellen naar zijn luid lachend kleinzoontje die keer op keer de spons weer in de emmer duwt en uitwringt. Een heerlijk baasje die zich voelt groeien als hij samen met bompa de auto mag wassen. Iemand zit al gewoon te genieten met rood verbrande schouders, verloren in een spannend boek. Die van wat verder komt voorbij met een kruiwagen vol tuinafval. De koeien die gisteren op hun zomerbestemming aankwamen, grazen gestaag de goed groeiende weide. Straks rond etenstijd ruik je de zomer. Waar de ene je kan doen zweven in die overheerlijke aroma's, doet de andere je vluchten uit de "garagedampen" bij het aansteken van de bbq. Hier zijn ramen en deuren nog dicht. Mijn zieke grote meid hoest de lucht vol microben terwijl zus huiswerk afmaakt. Manlief zal ik vermoedelijk de eerste 2 uur niet zien want die test het nieuwe grote bad uit. Ik verdwijn naar de kleerkast … misschien is er nog een korte broek te vinden. Ik zoek de schuurborstel en hogedrukmachine om de terras onder handen te nemen. Dat kan ik niet doen als de anderen al van de namiddagstilte genieten. Opschieten konijn anders komt er niets meer van en na die bewegingsloze dag van gisteren heb je wat fysieke inspanning in te halen.
15:00 de hitte heeft me van het terras gejaagd. Ik ben zeker geen zonneklopper en neem me voor straks opnieuw even in het zonnebankcentrum langs te gaan. Dat kruiswoordraadsel vul ik wel in buiten de zon. Gelukkig kan ik de cavia's van daar uit blijven observeren. Eentje geniet van de gekregen vrijheid ... zou ik de andere terug naar de bescherming van de kooi brengen ? Tja alles is goed om niet aan ijsjes te denken en dromen :-)))))
Het is even schrikken. Zaterdag reeds. Een week voorbij gevlogen. Maandag kreeg de tuin een beurt. Een beurt ? Een grondige aanpak eerder. Takken, bladeren, gras, onkruid moesten wijken. 10 uur later een mooi resultaat maar met een hitteslag door onvoldoende drinken tussendoor, pijnlijke handen volzet met blaren, rode schouders door gebrek aan zonnecrème. Het blijft een memorabele dag die eindigde in uitgetelde en gestrekte tenen op de sofa. Dan kwam dinsdag langs. Rustiger, genietend van het nootjes zingen, het zonneke op het terras onder de parasol, de stilte van het huis en de rust. Woensdag werd andere koek. Heel vroeg het bed uit want de voorraadkast, badkamer, keuken moesten in een ijltempo weer vrij gemaakt. Net op tijd om de loodgieter binnen te laten. Eindelijk zijn alle werken afgewerkt en is het weer zorgloos genieten van een uitgebreide douche. Afgewerkt ? Wat zijn “bollenwinkel” betreft natuurlijk. Deze keer met plezier alle hoekjes aan mevrouw Dweil laten zien. Donderdag was het de beurt aan de schilderborstels. De voorraadkast kon zeker een beurt gebruiken. Wat een leuk kapsel kreeg ik toch te bewonderen nadien. Wit gespikkeld met een veeg in het gezicht en een paar blauwe plekken omwille van gevallen planken die het op mijn benen gemunt hadden. Gisteren de auto in en kilometers vreten.
Een zeer vruchtbare week waarvan het leukste nu komt. Wat Lady Weegschaal ook mag zeggen mijn korte broek die maandag spande, zakt een beetje van mijn heupen. Buurvrouw wou deze morgen weten hoe ik het doe om er zO uit te zien. JJJ Raad eens ?
Vreemd hoe het ene op het andere invloed heeft. Zie nu de zon … Iedereen loopt met een glimlach op het gezicht. In de voortuintjes groeien opeens overal bloemen in potten en hangertjes. Het gras daarentegen kort in. Tafels en stoelen met parasols krijgen hun zomerstekje. De lichtere kleding steekt af tegen het landschap en je ziet de mensen buiten wandelen. Vensters weerkaatsen het licht. Zelfs de mijne kregen een beurt.
Het aantal te wassen machines slinkt zienderogen. Geen stapels pullovers en lange gevoerde broeken meer en hoewel dankzij mijn twee wijsneuzen er toch nog veel zwart tussen zit, draaien andere wasprogramma’s.
Gisteren groeide ik meteen een paar centimeter. Ik kreeg me daar een flink complimentje van mensen waarvan ik dit eigenlijk helemaal niet verwacht. “Wat sta jij knap met rood en wat zie je er goed uit”. Het contrast tussen rood hemd en gebruinde tint verdween meteen. Ik ben nu eenmaal geen kei in het in-ontvangst-nemen van complimentjes. Met benepen keel kreeg ik er toch een beleefd “dank u” uit, terwijl de impuls om uitleg te geven onderdrukt bleef. Een dagje later vrolijkt het me nog altijd op. Dit geeft me ook moed om het vol te houden. Buurvrouw, familie, vrienden en gisteren dus ook XYZ worden spiegel. Als ik oprecht wil zijn dan zie ik nu zelf beter en beter het effect van die paar kilo’s minder, de make-over. Mijn humeur is moeilijker down te krijgen. Niet alleen de zon heeft bij mij invloed.
Stilletjes aan is het weer bewolkt en valt er een spatje regen. Tijd om over te stappen naar werkjes in huis. Er woelt zenuwachtigheid in mijn binnenste en ik kom er niet toe om iets nuttigs te doen. Niet dat ik niets doe maar het is nogal een zootje en ongeorganiseerd. De oorsprong van die onrust is niet moeilijk te raden. Volgende week moet de kers op de taart. Het resultaat van een jaartje school ten toon spreiden. Sommige dingen krijg ik niet goed onder de knie of zal ik maar zeggen in de stembanden en dat maakt me behoorlijk lastig. Vandaag werd het een even groot zootje met mijn dieet. Van zenuwachtigheid krijg ik maaglast en maaglast probeer ik te stillen door te knabbelen. Dat maakt alleen maar dat er meer maaglast ontstaat want knabbelen doe ik zoals het mijn nicknaam waardig is ... op wortelen en staafjes selder.
Vandaag lukt me niet veel. Ik troost me dat het morgen misschien wel beter zal gaan. Of schuif ik alle schuld op onweersdreiging … letterlijk dan wel !
Het MOET. Ik heb er een hartsgrondige hekel aan MOETEN. Ongelooflijk wat een mens in zijn leven allemaal MOET. Het duwt je in een harnas. Het doet je binnen voorafgetekende lijntjes lopen. Het schakelt mogelijkheden uit. Het legt creativiteit aan banden. Natuurlijk is het hier en daar nodig voor de goede verloop van de “dingen”. Vooral in relatie met andere mensen moeten sommige zaken gewoon. Zonder zou alleen chaos heersen. Het wordt je met de paplepel ingegeven en het ontwikkelt zich al ras tot een tweede natuur. Heb jij al eens geteld hoeveel keer op een dag je het werkwoord "moeten" gebruikt ? Wat moet ik allemaal doen vandaag ? De was moet verder gestreken. De wasmachines moeten draaien. Het huis moet aan de kant. Zelfs in ander omstandigheden zoals : Wij moeten naar een optreden of we moeten naar een feest, we moeten naar een bbq, we moeten zelfs op bezoek bij iemand ... . OK, I made my point :-) .
Deze morgen schreeuwde mijn weegschaal zowaar “je MOET beter letten op je voeding”. Ah neen hé … niets te moeten wat dat betreft. Ik doe het zeker maar niet omdat het MOET. Gewoon omdat ik er voor kies, omdat ik het ZELF wil en beslis. Nèm !
rebels konijn =;x)))))
Hoe rebels ik ook mag zijn, hoe boos op het woord “moeten”, toch moet het. Toegeven dat het weer fout loopt en mijn gewicht ernstig de verkeerde kant uit gaat. Mijn oogkleppen doe ik even af en kijk waar het fout loopt. Lang hoef ik er niet over na te denken. Ik eet eenvoudigweg weer te veel in verhouding met wat ik verbruik aan calorieën. Nu kan ik me uitputten in excuses, redenen opgeven, uitleg verschaffen, er een ellenlang betoog over neerschrijven, maar feiten zijn feiten. Ik kan er niet omheen. Ik wentel me niet in zelfbeklag, ga niet wenen over mijn triestig lot en laat de verzuchting dat ik het nooit leer achterwege. Met een beetje meer ernst en opvolging kan ik het. DAT heb ik al lang geleerd. Blijft alleen het doen over.
Vreemd hoe alles kan veranderen op heel korte tijd. Neem nu maandag. Super rustige dag waarbij je leven gewoon zijn gangetje gaat. Niets springt uit de band, je kabbelt gewoon mee met de zachte stroming van de dagdagelijkse dingen. Geen uitspringers die je levensboek oplichten, behalve die sneer van de weegschaal dan maar daar ben ik met de jaren zo gewoon aan geraakt dat de reactie, hoewel hevig, zeer kortstondig is. Nadien valt alles in zijn plooi. Een dagje waarvan er zoveel andere zijn. Eentje die verdwijnt in de diepste hoekjes van je geheugen. Dit om niet te zeggen dat die dag er gewoon door valt J. En dan !!
Gisteren echter kwamen er overal vlammen uit : de telefoon, de banden van de wagen, zelfs je oren en je schoenen worden niet gespaard. Na een rustige start en een genietmoment in de namiddag steekt plots een storm op. Problemen met kinderen, problemen met levensgezel zodat het hollen wordt tot aan het ziekenhuis, problemen met vrienden, crisis hier, crisis daar en maar proberen alle branden tegelijk te blussen. Als je dan eindelijk een gat in de avond afgepeigerd neerzijgt in de zetel, merk je dat je iets vergeten bent … maaltijden. In de vlucht hebben alle huisgenoten toch met iets hun maag gevuld maar je bent jezelf vergeten. Geen wonder dat deze morgen de weegschaal 2 kg minder aanduidt.
Heel traag maar met gedecideerde tred, komt de tijd terug dat ik weer kan kiezen in de kleerkast. Meer en meer is het niet meer ogen toe en steeds hetzelfde aantrekken maar worden het echt weer keuzemomenten. Dat heeft zijn voordelen maar zeker ook nadelen. Een bol zenuwen gisterenavond maakten dat de probeersels allemaal op een hoopje terecht kwamen op de stoel. Te groot, te klein, te flets, te fel, te winters, te zomers en ga zo maar door. Wat anders in een mum van tijd gedaan is, bleek uren te duren. Bij gebrek aan een spiegel in de kamer werd het ook op en neer joggen over de trappen naar de kamer waar wel een lange spiegel staat. Zelfs hyper oudste dochter deed verwoede pogingen om op MIJN rem te duwen. “Zeg mam jij bent nogal ADHD vandaag ! Hou eens op met je zo zenuwachtig te maken ! Geef die maquillage maar hier … ik doe het wel, je bent precies een clown. Zit nu toch eens 2 minuten stil ! Haal dat ding uit je rok, neen trek er zo hard niet aan … moet losjes zitten. Wacht ik zoek je oorbellen wel … haal jij maar de borstel door je haar”. Soms zou ik ze kunnen opeten omdat ze zo lief is die rebel. Zelfs nadien bleef ze even bemoedigend. “Dat tweede was goed gedaan joh, was het nu de moeite om je zo op te jagen ?”. Wat ik ook dacht, ik heb maar “Neen, je hebt gelijk” geantwoord aan mijn minimama !
