Vreemd hoe alles kan veranderen op heel korte tijd. Neem nu maandag. Super rustige dag waarbij je leven gewoon zijn gangetje gaat. Niets springt uit de band, je kabbelt gewoon mee met de zachte stroming van de dagdagelijkse dingen. Geen uitspringers die je levensboek oplichten, behalve die sneer van de weegschaal dan maar daar ben ik met de jaren zo gewoon aan geraakt dat de reactie, hoewel hevig, zeer kortstondig is. Nadien valt alles in zijn plooi. Een dagje waarvan er zoveel andere zijn. Eentje die verdwijnt in de diepste hoekjes van je geheugen. Dit om niet te zeggen dat die dag er gewoon door valt J. En dan !!
Gisteren echter kwamen er overal vlammen uit : de telefoon, de banden van de wagen, zelfs je oren en je schoenen worden niet gespaard. Na een rustige start en een genietmoment in de namiddag steekt plots een storm op. Problemen met kinderen, problemen met levensgezel zodat het hollen wordt tot aan het ziekenhuis, problemen met vrienden, crisis hier, crisis daar en maar proberen alle branden tegelijk te blussen. Als je dan eindelijk een gat in de avond afgepeigerd neerzijgt in de zetel, merk je dat je iets vergeten bent … maaltijden. In de vlucht hebben alle huisgenoten toch met iets hun maag gevuld maar je bent jezelf vergeten. Geen wonder dat deze morgen de weegschaal 2 kg minder aanduidt.
Gisteren echter kwamen er overal vlammen uit : de telefoon, de banden van de wagen, zelfs je oren en je schoenen worden niet gespaard. Na een rustige start en een genietmoment in de namiddag steekt plots een storm op. Problemen met kinderen, problemen met levensgezel zodat het hollen wordt tot aan het ziekenhuis, problemen met vrienden, crisis hier, crisis daar en maar proberen alle branden tegelijk te blussen. Als je dan eindelijk een gat in de avond afgepeigerd neerzijgt in de zetel, merk je dat je iets vergeten bent … maaltijden. In de vlucht hebben alle huisgenoten toch met iets hun maag gevuld maar je bent jezelf vergeten. Geen wonder dat deze morgen de weegschaal 2 kg minder aanduidt.