Omdat ik dan toch in de buurt moet zijn voor behandeling, heb ik afspraak met een vriendin die op een appartement logeert. Mijn bagage is tot een minimum herleid. Handdoek, een paar slippers en een fles drank. Die witte ¾ jeans broek past beter bij de omstandigheden en een T-shirt lang genoeg om onvolmaaktheden te verstoppen vul ik aan met een pullover. De weerman sprak van bewolking. Hoe dichter mijn auto mij bij de kust brengt, hoe meer ik mij realiseer dat ik nogmaals teveel geloof heb gehecht aan de weersvoorspellingen of had ik onvoldoende geconcentreerd geluisterd ? De zon schijnt uitbundig en blijkt dat vriendin op het strand zit. Afspraak tussen het treintje en het huisje. Van nature is “zonneklopper” niet op mij van toepassing. Nooit geweest overigens en zeker niet op het strand. Het bezorgt me hallucinaties van boterhammen met zand, ijskoud water of liters transpiratie terwijl de zon ongenadig op mijn hoofd timmert en het licht op het zand pijnlijk in mijn ogen brandt. Wat je allemaal niet voor je vriendinnen over hebt ! Binnen de 2 minuten is het overduidelijk dat ik iets anders moet zoeken om aan te trekken als ik de kwelling tot een minimum wil herleiden. In de buurt dan maar kijken of ze geen badpak of bikini verkopen. Zucht … ofwel pieken mijn bumps links en rechts, of de cup is te klein of de omtrek te groot, of de kleur doet me denken aan een dame van zeer hoge leeftijd. Kan een 50-jarige iets rondere dame nu echt niet een leuk badpak of bikini kopen ? Neen dus. Ik merk dat er toch het ene en het andere te verstoppen valt. Mijn gewicht kan dan lager liggen, mijn huid heeft die tendens niet gevolgd. Diep in mijn binnenste waart ongenoegen. Uiteindelijk kan ik toch vrede nemen met een andere lichte T-shirt en een broek in zeer lichte stof (en kleur) waarvan ik de pijpen kan oprollen. Daar waar ik die 2 koop, hebben ze toch iets tegen iets grotere maten. Het is verdraaid heel hard zoeken om wat leukere kleuren dan zwart te vinden. Toch ben ik een klein gelukzakje. Ik geniet van het gezelschap en krijg de zetel ter beschikking van een paar bezorgde vriendinnen. Ik geef mezelf een pluim … heb ik het nu toch nog 4 uur volgehouden zeker ?
Valiezen maken
Tot mijn grote vreugde is het er van gekomen. Met wat spuiten hier en daar en de nodige medicatie werd de vakantie misschien wel wat uitgesteld maar toch niet afgesteld.
Een ingewikkeld geval werd het die koffers pakken. Niet alleen de ongehoorde achterstand op wassen en strijken, nam de nodige tijd in beslag. Wat zou ik er nu allemaal in stoppen werd een ander paar mouwen. Voor de kinderen en mijn echtgenoot was het rap opgelost. Mijn eeuwig jojo-gevecht liet wel zijn gevolgen merken. Door de wekenlange inactiviteit is mijn gewicht toch weer lichtjes gestegen, al weet ik niet hoeveel in absolute cijfers. Struisvogelpolitiek noemen ze dat. Gelaten merkte ik wel dat er een maatje meer moest bij zijn. Ik glimlach nog als ik aan mijn diplomatische aanpak denk. 2 korte broeken grotere maat en 3 streefmaat. T-shirts met leuke kleuren, kwestie van mijn motivatie helemaal weer de juiste richting uit te duwen. Omdat de kapster fel protesteerde, is mijn gekke mèche rood haar niet terug aangebracht maar de uitgegroeide haren zijn weer netjes bijgeknipt en bijgekleurd. Er blijft dus duidelijk nog iets over van mijn “extreem make-over”. Net voor we vertrokken viel mijn oog zelfs op een leuk badpak, zodat in mijn koffer ook iets zit waar ik mij geen afgeleefde dame in voel als ik straks de zon ga opzoeken. Het lukt dus wel om weer te zorgen voor een gezond kleurtje. De zonnebank had ik tegen mijn zin ook achterwege moeten laten. Voor een tijdje zit ik dus opnieuw op die rustieke tafel en de pc op de oeroude kast om aan de telefoonverbinding te raken terwijl de zon uitbundig de natuur omhult, de zwaluwen over het dak scheren en het bronwater overvloedig uit de fonteintjes klettert. Op mijn programma staan 2.000 stappen doen richting poëziefestival vandaag, natuurlijk als het lukt en zonder forceren. Wat ben ik toch een gelukkig konijn !
Mijn record aan flarden gewandeld. Dubbel zoveel stappen en het was leuk. Laveren tussen de mensen die hier en daar aan een standje blijven staan om de poëzie te beluisteren. Zelf blijven hangen bij een hyper moderne versie van de gefrustreerde poëet. Hij braakt woorden boven de scherpe tonen van een geteisterde gitaar. Proberend zijn gevoel te volgen in mijn eigen stilte, het overgrote deel van de buitenwereld die het helemaal niet kan smaken ignorerend, moet ik het toch opgeven. Poëzie !? Ik durf mezelf soms wagen aan wat rijmelarij en verwoorden van gevoelens maar ik durf het geen poëzie te noemen. Ergens voelt het goed dat ik die trappen niet ben afgegaan naar die put van ongenoegen over wat er in de wereld gebeurd. Ik hou van de schoonheid en probeer te genieten van de details. Zoals die krekels ’s morgens aan de oever van het riviertje, de repetitieve druppels die tegen de rotsen spatten. Met de ogen van een kind het schitterende vuurgevecht van de wolken bij het droge onweer. Zomaar een cadeau van vuurwerk, gevolgd door de echo van de donder. De plenzende regen die uit de wolken breekt verfrissen mijn warme huid. Douche in het donker terwijl verschrikte mensen hun huizen invluchten. Ik heb zo mijn eigen poëzie.
Ik zet de stappenteller af op 6.953 stappen.
Een deel ervan ging opnieuw richting poëzie en literatuurfestival.
Langs de “Lergue” die reeds van daar af stilaan het riviertje is geworden dat de stad in het midden door snijdt, staat een Touareg tent. We waden op blote voeten door het water tot aan de juiste oever via het brede watervalletje gevormd door een partij perfect afgesleten rotsen. De koelte van het water geeft een frisse rilling. In en om de tent liggen kleurrijke rieten matten met een even kleurrijk publiek. Buiten de tent zijn netten gespannen om schaduw te brengen daar waar de zon hoogtij viert. Grootmoeder zit er gezellig naast provo of punker met de kleinkinderen te spelen, een jonge moeder geeft de borst. Hier en daar ligt een kussen met een donker verkleurde plank op die dienst doet als tafeltje. Traditioneel uitgedoste dames brengen discreet hete thee naar wie er met een wenk om vraagt. Een gezette dame neemt plaats met een Indisch snaarinstrument die door haar zachte beroering onmiddellijk een Oosterse sfeer oproept. Met intens warme stem vertelt ze een verhaal uit 1001 nacht. Geboeid leg ik me op de rug en verdwijn met de anderen naar het rijk van de Groot-Visier. Jong, oud, groot, klein ademt mee met de vertelling. Zelfs het zuchten van de wind in de bladeren van een boom en de zwaluwen daar in die staalblauwe lucht worden één met het verhaal. Als haar stem een half uur later wegsterft samen met Aziz, blijft het nog even stil, alsof de luisteraars opnieuw eerst naar de realiteit moeten terugreizen, voor een gemeend applaus de betovering volledig verbreekt.
Daar, waar op dit tijdstip de grens tussen hemel en aarde verdween in een zwart gat, slaat een oranje licht op het dashboard aan. Het sonore alarm verontrust ook de meisjes. Onvoldoende druk in een band. Veel aan de kant rijden kan niet want het wegje vol putten en bedekt met grint is net iets meer dan een auto breed. “Rechts achter” roept mijn man terwijl hij de wagen bijna verlaat voor ik volledig tot stilstand gekomen ben. Het licht in de cabine kan dan wel schijnen op de rotswand langs de ene en de bomen langs de andere kant, bij gebrek aan maanlicht blijft de band in het diepe duister gehuld. Met het zwakke licht van een GSM waarvan geen enkel netwerk weet waar het zich bevindt, proberen we een idee te hebben van de ernst van het probleem. Inderdaad de wagen zweeft in het stuur, die band is waarschijnlijk nog niet helemaal plat maar het blijft bij gissen of we de volgende 3 km kunnen rijden tot aan de hoofdweg. Er bestaat geen alternatief. Hulp kunnen we niet inroepen want niemand heeft een idee hoe ver we van het eerste bewoonde huis zijn, noch in welke richting het dichtstbije is. Na enige aarzeling klinkt een gedecideerd “doorrijden, die alarmen waarschuwen al voor er iets erg ernstigs is en ’t is oranje”. Blij dat hij het initiatief neemt, stap ik weer achter het stuur tot op de “hoofdweg”. Daar duurt het een dikke 20 minuten voor we de eerst voorbijkomende auto kunnen aanhouden. Of die even wil bijlichten zodat we die band kunnen zien. De dame schakelt meteen in achteruit tot haar koplampen uitsluitsel kunnen brengen. Valt mee precies. Voorzichtig raken we tot aan het benzinestation 20 km verder waar we de druk weer op peil kunnen brengen om nadien veilig “thuis” te komen. De druk in de achterband was inderdaad in de gevaarzone aan het raken.
Deze morgen moet ik denken aan dat oranje licht, het ingenieuze systeem dat er aan verbonden zal zijn en het hele verhaal terwijl ik op het triestige weegschaaltje van onze tijdelijke woonst ga staan. Geen oranje licht, noch rood, noch alarm en ik kan zelfs zeggen dat de kilometerteller kompleet naast de kwestie becijfert. Ik WIST toch dat dat ding niet zou werken? Waarom ga ik er dan eigenlijk op staan? Snap jij het ???
Stappenteller
Ik had het er al overgehad. Die stappenteller. Na mijn record van bijna 7.000 heb ik het toch wat rustiger aan gedaan. Even gas terugnemen en dan weer verder opbouwen. Het kost me moeite om ’s morgens dat ding aan de kant te laten liggen en toen ik het daar over had met de medebewoners hier, ontsproot een leuk plan. Gisteren gaven we hem aan een buur die me al had gevraagd met wat ik eigenlijk aan mijn broeksriem rondliep. De hele dag was hij het centrum van een regelrecht spionageverhaal. Regelmatig kwamen de kinderen rapporteren waar hij zich bevond. Weddenschappen hebben we afgesloten. Wie het dichtst bij zijn totaal aantal stappen kwam werd vandaag vrijgesteld van koken en afwassen. We zouden die winnaar uitgebreid bedienen. Het werd een nichtje. Wij hadden ons allemaal laten beïnvloeden door de schijn. Daarstraks bracht mijn vriendin hem terug net voor ze in de zetel zou gaan zitten voor de rest van de dag. Ze maakt geitenkaas en had haar drukste dag vandaag. Hallooooo 33.000 stappen op een dag. Pppffff. Hoedje af ! Niemand had zoveel geraden, zelfs zij niet. Met algemeenheid van stemmen is er geen “winnaar”. Stilletjes eigen ik me die titel toe. Een volledig pijnloze dag, een broek die toch losser zit, weegschaal of geen, en het gevoel dat ik terug kan keren tot normale activiteiten. Er moet toch niets meer zijn !
