Mijn record aan flarden gewandeld. Dubbel zoveel stappen en het was leuk. Laveren tussen de mensen die hier en daar aan een standje blijven staan om de poëzie te beluisteren. Zelf blijven hangen bij een hyper moderne versie van de gefrustreerde poëet. Hij braakt woorden boven de scherpe tonen van een geteisterde gitaar. Proberend zijn gevoel te volgen in mijn eigen stilte, het overgrote deel van de buitenwereld die het helemaal niet kan smaken ignorerend, moet ik het toch opgeven. Poëzie !? Ik durf mezelf soms wagen aan wat rijmelarij en verwoorden van gevoelens maar ik durf het geen poëzie te noemen. Ergens voelt het goed dat ik die trappen niet ben afgegaan naar die put van ongenoegen over wat er in de wereld gebeurd. Ik hou van de schoonheid en probeer te genieten van de details. Zoals die krekels ’s morgens aan de oever van het riviertje, de repetitieve druppels die tegen de rotsen spatten. Met de ogen van een kind het schitterende vuurgevecht van de wolken bij het droge onweer. Zomaar een cadeau van vuurwerk, gevolgd door de echo van de donder. De plenzende regen die uit de wolken breekt verfrissen mijn warme huid. Douche in het donker terwijl verschrikte mensen hun huizen invluchten. Ik heb zo mijn eigen poëzie.


Reacties (1)
:-)))))))
Geplaatst door marai | 25 juli 2008 13:25