Ik zet de stappenteller af op 6.953 stappen.
Een deel ervan ging opnieuw richting poëzie en literatuurfestival.
Langs de “Lergue” die reeds van daar af stilaan het riviertje is geworden dat de stad in het midden door snijdt, staat een Touareg tent. We waden op blote voeten door het water tot aan de juiste oever via het brede watervalletje gevormd door een partij perfect afgesleten rotsen. De koelte van het water geeft een frisse rilling. In en om de tent liggen kleurrijke rieten matten met een even kleurrijk publiek. Buiten de tent zijn netten gespannen om schaduw te brengen daar waar de zon hoogtij viert. Grootmoeder zit er gezellig naast provo of punker met de kleinkinderen te spelen, een jonge moeder geeft de borst. Hier en daar ligt een kussen met een donker verkleurde plank op die dienst doet als tafeltje. Traditioneel uitgedoste dames brengen discreet hete thee naar wie er met een wenk om vraagt. Een gezette dame neemt plaats met een Indisch snaarinstrument die door haar zachte beroering onmiddellijk een Oosterse sfeer oproept. Met intens warme stem vertelt ze een verhaal uit 1001 nacht. Geboeid leg ik me op de rug en verdwijn met de anderen naar het rijk van de Groot-Visier. Jong, oud, groot, klein ademt mee met de vertelling. Zelfs het zuchten van de wind in de bladeren van een boom en de zwaluwen daar in die staalblauwe lucht worden één met het verhaal. Als haar stem een half uur later wegsterft samen met Aziz, blijft het nog even stil, alsof de luisteraars opnieuw eerst naar de realiteit moeten terugreizen, voor een gemeend applaus de betovering volledig verbreekt.
Een deel ervan ging opnieuw richting poëzie en literatuurfestival.
Langs de “Lergue” die reeds van daar af stilaan het riviertje is geworden dat de stad in het midden door snijdt, staat een Touareg tent. We waden op blote voeten door het water tot aan de juiste oever via het brede watervalletje gevormd door een partij perfect afgesleten rotsen. De koelte van het water geeft een frisse rilling. In en om de tent liggen kleurrijke rieten matten met een even kleurrijk publiek. Buiten de tent zijn netten gespannen om schaduw te brengen daar waar de zon hoogtij viert. Grootmoeder zit er gezellig naast provo of punker met de kleinkinderen te spelen, een jonge moeder geeft de borst. Hier en daar ligt een kussen met een donker verkleurde plank op die dienst doet als tafeltje. Traditioneel uitgedoste dames brengen discreet hete thee naar wie er met een wenk om vraagt. Een gezette dame neemt plaats met een Indisch snaarinstrument die door haar zachte beroering onmiddellijk een Oosterse sfeer oproept. Met intens warme stem vertelt ze een verhaal uit 1001 nacht. Geboeid leg ik me op de rug en verdwijn met de anderen naar het rijk van de Groot-Visier. Jong, oud, groot, klein ademt mee met de vertelling. Zelfs het zuchten van de wind in de bladeren van een boom en de zwaluwen daar in die staalblauwe lucht worden één met het verhaal. Als haar stem een half uur later wegsterft samen met Aziz, blijft het nog even stil, alsof de luisteraars opnieuw eerst naar de realiteit moeten terugreizen, voor een gemeend applaus de betovering volledig verbreekt.
Reacties (1)
je maakt me jaloers! ;-)
Geplaatst door marai | 27 juli 2008 11:11