Het koperorkest J is uitgebreid met een bombardon en zeker een trompet of 2. Hun repertoire is er op verbeterd en er zijn in het begin zelfs geen valse noten te horen. Na de stop bij de eerste fontein van de 5 heeft de Pastis meteen al wat remmen losgemaakt en dansend in de meest gekke witte kleren met de nodige oogbescherming vliegt de bloem gemengd met de confetti rijkelijk alle kanten uit. De groep feestvierders wordt ieder jaar toch talrijker. Hier en daar zie ik deze keer mensen van het dorp “hiernaast”. Hardnekkig blijft ieder het “la fête de la farine” noemen al werd de naam officieel tot “fête de confetti” omgedoopt. Reeds begin deze week waren de schappen met bloem in de supermarkt dagelijks uitverkocht. Ontstaan uit een heidense gewoonte om de goden te danken voor de goede oogst, hielt het feest zelfs stand in de oorlogsjaren. Vandaar die papiersnippers want bloem konden ze toen niet rondgooien. Halverwege begint de echte pret helemaal. We worden vergast op met water gevulde ballonnen. Daar kan geen bekertje water tegenop. Uiteindelijk zitten we helemaal onder een papje en eindigt de burgemeester onder luid applaus in de laatste fontein.
Amper een uurtje later zitten de deelnemers gewassen en proper aan de lange tafels op het plein. Deze week past mijn broek perfect terwijl ze vorige week lichtjes spande. “Tonton a faim” speelt ook hier weer muziek. Geen mens die zich stoort aan de uitschuivende noten. Gekke bende !
Een maal per jaar proberen we het. Vroeger was het met Kerst bij schoonmoeder. Nu komen ze van alle kanten naar de Ardèche. De ene zorgt voor wijn, de andere voor kaas, eentje is om 5 uur opgestaan om verse taart en desserten te bakken, brood komt dan weer uit een andere regio van het land en dan is er natuurlijk de typische charcuterie uit een andere hoek. Zelfs 2 neven hebben samen een grote “brownie” gebakken. Puik werk van die jongens. De kroon op het feest wordt steevast door schoonbroer gerealiseerd. Geen idee waar ie dat talent haalt om voor zo een bende al die verschillende originele taarten en slaatjes in elkaar te steken. Deze keer zijn er spijtig genoeg maar 27 aanwezig. Jammer want ondertussen werken enkele nichten en neven en vakantie kiezen is niet altijd even evident als nieuwe werknemer.
Sinds mijn “wandeling” heb ik het wat kalmer aan gedaan en gewoon aandacht besteed aan wat ik eet. Vandaag werd het mijn “uitschuif-dag”. Gewoon onmogelijk om van al die calorierijke spullen af te blijven en eerlijk ? Ik doe absoluut geen moeite. Volop genieten van het gezelschap en tegelijk van al die lekkere dingen. Of we nog blijven avond eten ? Bij mij is er geen enkel gaatje meer vrij. Wij rijden ons 3 uurtjes terug over de slingerende weg in het pikkedonker nog nagenietend van de heerlijke tijd samen met veel gebabbel en gelach. Anderen hebben nog 6 uur rijden voor de boeg en een deel blijft er overnachten in de tent of gewoon onder de sterrenhemel. Volgend jaar opnieuw proberen 34 mensen samen te krijgen. 34 ? Wacht eens even 35 zeker en misschien meer. Oeps … dat was een geheim.
Ik heb nog een weekje voor ik madam weegschaal weerzie … . Morgen weer 10.000 stappen want ik heb wat extra Kalo’s die moeten verwerkt worden.
10.700 hélaba goed hé ! De eerste 8.000 opnieuw tijdens een flinke wandeling. Deze keer richting brug over het riviertje. Het zou dateren uit de Romeinse tijd. Een bouwsel waar je vol bewondering blijft naar kijken. Vraag me niet hoe ze die perfecte boog zonder cement met plaatselijke stenen gerealiseerd hebben.
Blijkbaar word ik toch een stuk verstandiger. Goede sportschoenen maar deze keer met een strohoed op mijn hoofd, een weg die wel stijgt maar die ook platte stukken heeft en zonder al te veel stenen. Voldoende inspanning maar bevende benen, pijnlijke ademhaling of overslaande hartkloppingen en braakneigingen zijn er niet bij. Alleen het laatste stuk is wat bedenkelijk want de planten zijn over de weg gegroeid. Voor mij valt het mee. Ik wurm mij erdoor zonder te veel schrammen op mijn zo al geteisterde benen maar de hond bekijkt me toch bedenkelijk als ik de takken weg trek zodat zij met haar kleine gestalte kan volgen. Ze plakt zoals altijd net achter mij aan. Duidelijk heeft ze nog energie om, eens aangekomen bij die brug, toch nog een van de bont gekleurde vlinders na te jagen. De zon en de warmte kunnen mij niet deren. Al blijft het een sauna, de speelse wind koelt mijn huid regelmatig af. Hhhmmm heerlijk wandelen in short en bikinibovenste! Jammer dat brombeer er niet bij is. Ook vanavond is hij in geen velden of wegen te bekennen als we naar een gitaarconcert gaan luisteren in een mooi gerestaureerd kapelletje.
Ik voel me nu echt genezen en duim stilletjes voor mezelf dat het zo mag blijven.
Ze zijn het moe. Het was al een tijdje aan het borrelen en gisten. Menig keer was al een ingehouden zucht te horen. Biologisch gekweekte tomaten gerijpt in de zon, prinsessenboontjes van de tak op de tafel, stevige smaakvolle sla, avocado’s perfect zacht en zonder bruine strepen door te koud vervoer, groene en zwarte olijven in een slaatje opgediend met vinaigrette met steeds weer een andere smaak … balsamic wit of zwart, mosterd met verschillende smaken, gemengd met zoete uien of basilicum of curry of … . Verschillende soorten brood komt er ook op tafel en dan spreek ik niet over de variatie aan kazen ! De meest verscheiden soorten fruit kan hen niet op andere gedachten brengen. Ze willen vlees ! 3 kippenbillen voor 6 personen gaat hen te ver. Mijn carnivoren willen hun volledige kippenbil. Dat staat in hun ogen geschreven als ze mij aankijken.
De bliksemschichten van gisteren zijn niets als ik ze vergelijk met deze in hun blik. Zelfs mijn schat laat me voorzichtig opmerken dat hij 6 billen had gekocht. Onmogelijk kan ik de schuld op de schouders laden van schoonzus want ik ben medeplichtig. We maken samen het eten klaar natuurlijk. Elk een deel en we experimenteren er op los. Geen enkele keer een “mislukte” maaltijd en we houden rekening met de smaak van de kinderen. Na 3 weken begin ik te vrezen voor een revolutie. Deze middag kwam er al een aanzet van ons oudste. “ik heb geen honger” en ze bleef netjes met een leeg bord voor de neus beleefd aan tafel zitten. Ik hou mijn hart vast voor morgen. Er zit meer dan genoeg vlees in de diepvriezer maar schoonzus vindt dat er te veel vlees wordt gegeten en dat is ongezond. Gelijk heeft ze maar of ik kan verhinderen dat er een atoombom ontploft als ze de gekochte portie weer verminderd tot 50 gram per 24 uur ??? Ik ken mijn pappenheimers genoeg om te weten dat ze op oorlogspad zijn.
Geen betere oplossing voor voedingsproblemen dan bij de buren gaan eten. Met een overwinningsblik komt ons jongste deze middag vertellen dat ze "uitgenodigd" is bij een van de vriendinnen. Bbq dus echt iets om van te genieten voor mijn meid. Ook vanavond gaat ze "uit" eten bij die andere vriendin. Ha ! Frietjes. Ik begraaf zelf weer de strijdbijl want die is niet nodig :-))).
Morgen valiezen en zaterdag terugreis naar het Noorden met spijt enerzijds maar ook wel een beetje blij. Zondagmorgen haal ik gegarandeerd mevrouw weegschaal boven maar of ik vroeg ga opstaan ??? Raad eens
