Ze zijn het moe. Het was al een tijdje aan het borrelen en gisten. Menig keer was al een ingehouden zucht te horen. Biologisch gekweekte tomaten gerijpt in de zon, prinsessenboontjes van de tak op de tafel, stevige smaakvolle sla, avocado’s perfect zacht en zonder bruine strepen door te koud vervoer, groene en zwarte olijven in een slaatje opgediend met vinaigrette met steeds weer een andere smaak … balsamic wit of zwart, mosterd met verschillende smaken, gemengd met zoete uien of basilicum of curry of … . Verschillende soorten brood komt er ook op tafel en dan spreek ik niet over de variatie aan kazen ! De meest verscheiden soorten fruit kan hen niet op andere gedachten brengen. Ze willen vlees ! 3 kippenbillen voor 6 personen gaat hen te ver. Mijn carnivoren willen hun volledige kippenbil. Dat staat in hun ogen geschreven als ze mij aankijken.
De bliksemschichten van gisteren zijn niets als ik ze vergelijk met deze in hun blik. Zelfs mijn schat laat me voorzichtig opmerken dat hij 6 billen had gekocht. Onmogelijk kan ik de schuld op de schouders laden van schoonzus want ik ben medeplichtig. We maken samen het eten klaar natuurlijk. Elk een deel en we experimenteren er op los. Geen enkele keer een “mislukte” maaltijd en we houden rekening met de smaak van de kinderen. Na 3 weken begin ik te vrezen voor een revolutie. Deze middag kwam er al een aanzet van ons oudste. “ik heb geen honger” en ze bleef netjes met een leeg bord voor de neus beleefd aan tafel zitten. Ik hou mijn hart vast voor morgen. Er zit meer dan genoeg vlees in de diepvriezer maar schoonzus vindt dat er te veel vlees wordt gegeten en dat is ongezond. Gelijk heeft ze maar of ik kan verhinderen dat er een atoombom ontploft als ze de gekochte portie weer verminderd tot 50 gram per 24 uur ??? Ik ken mijn pappenheimers genoeg om te weten dat ze op oorlogspad zijn.
De bliksemschichten van gisteren zijn niets als ik ze vergelijk met deze in hun blik. Zelfs mijn schat laat me voorzichtig opmerken dat hij 6 billen had gekocht. Onmogelijk kan ik de schuld op de schouders laden van schoonzus want ik ben medeplichtig. We maken samen het eten klaar natuurlijk. Elk een deel en we experimenteren er op los. Geen enkele keer een “mislukte” maaltijd en we houden rekening met de smaak van de kinderen. Na 3 weken begin ik te vrezen voor een revolutie. Deze middag kwam er al een aanzet van ons oudste. “ik heb geen honger” en ze bleef netjes met een leeg bord voor de neus beleefd aan tafel zitten. Ik hou mijn hart vast voor morgen. Er zit meer dan genoeg vlees in de diepvriezer maar schoonzus vindt dat er te veel vlees wordt gegeten en dat is ongezond. Gelijk heeft ze maar of ik kan verhinderen dat er een atoombom ontploft als ze de gekochte portie weer verminderd tot 50 gram per 24 uur ??? Ik ken mijn pappenheimers genoeg om te weten dat ze op oorlogspad zijn.
Reacties (1)
mmmmmmmmmmm,
de zever loopt uit mn mond:-)))
greetje.
Geplaatst door Anoniem | 15 augustus 2008 10:40