Zou ik nu depri worden ? Ik viel gewoon van mijn weegschaal deze morgen. Een regelrechte aardbeving was er dus nodig om mij terug bij de les te brengen. Het ging een jaartje echt wel goed. Als gediplomeerde emo-eter was er eigenlijk niet zoveel nodig om me weer op het slechte pad te brengen. Geen nood ... leve de dieetsite en de moed om er weer tegenaan te gaan. Heel traag zijn er weer een paar kilookes te veel bij geslopen tot het de laatste maand in een regelrechte rush eindigde. ik blijf er redelijk gelaten bij : this is my destiny. Ben ik niet de erfgenaam van enkele generaties "morbide obesitas" ? Wetenschap die me al lang niet meer doet revolteren. Het is een gegeven waar je mee leert leven en ook probeert "naar te leven". Op tijd op de rem gaan staan voor je die tientonner niet meer tot stilstand kan brengen. Gewoon de draad weer oppakken in de wijsheid dat het je voor de zoveelste keer wel weer zal lukken om een redelijk goed resultaat te halen. Vol goede moed dus. Het is een eeuwig durende strijd maar een strijd waar ik zeker een paar veldslagen kan van winnen. Die eerste veldslag begint vandaag. Ik scherp mijn mes om groenten te snijden. Ik gooi de caloriebommen in de vuilnisbak. ik onthoud die wanhoopskreet en zet ze om in een strijdkreet. Lukken zal het zeker ... wedden ? :-))))
Haar blik is achterdochtig en vol vraagtekens. Ik hoor ze in alle kasten rommelen. Beschuldigend spreekt ze haar zus aan. Waar is de rest van de chocoladecake ? Weet ik veel, antwoorden de opgetrokken schouders. Mam ! Er is geen chocoladecake niet meer ! Ik brom maar wat tussen mijn tanden terwijl schuldgevoelens mijn maag toeknijpen. Moest ik die nu absoluut naar de vuilnisbak verwijzen ? Kon ik die niet laten liggen voor de kinderen ? Gedane zaken nemen geen keer. Ik laat de vraag zweven … ze lost zich wel vanzelf weer op.
Het avondmaal verraadt. Rauwe rode kool met amper wat vinaigrette, magere vis voor mam en voor de kinderen iets anders. Ze heeft het nu door. Ah nee hé mam ! Iedereen moet weer op dieet zeker ? Daarom was die cake weer weg.
Om 23 uur bak ik een cake. Maïzena om de bloem zoveel mogelijk te vervangen. Niet te veel suiker bij doen. Volgepropt met appelen.
Ik hoorde het deze morgen … ik eet liever chocoladecake. 15 minuten later beslissen mijn meiden om boodschappen met mij te doen deze avond. Tja IK ga geen voorraad chocolade aanvullen. Zo slim zijn ze zeker.
Eerst begrijp ik het niet. Hoe kan het nu ? Als ik na het avondmaal recht sta protesteren mijn kuiten, billen en rug. Heb ik dan zoveel gedaan ? Na een korte analyse vind ik het de moeite om eens naderbij te bekijken met dat “sport-item”.
Vijf tot zes uur aan één stuk door fardes naar boven brengen of naar beneden. Gehurkt documenten klasseren. De vloer ligt er vol mee. Keer op keer van vooraan het huis naar achteraan. Trapje op om bovenaan de bib te klasseren of op de knieën om dat onderste vakje te bereiken.
Hoewel ik uren geworsteld heb met die spullen, zal dat “worstelen” niet die bedoeling hebben. Zweefvliegen zal het ook niet zijn. Dat was bijna eerder het lot van enkele van die dossiers. Bergbeklimmen ? Tja was nodig om tot in de living te raken maar das ook overdreven. Snorkelen … zo zou ik het ook kunnen beschrijven maar das maar figuratief. Je kan moeilijk zeggen dat ik paard gereden heb op mijn stokpaardje. Voor kickboksen was de eigenaar van al die rommel te ver uit de buurt anders had ik meteen een demonstratie gegeven. Ik noem het dus maar wandelen – slenteren want snel ging het niet en het is nog niet af. Verschieten doe ik wel als ik het aantal kalo’s aflees … zou best kunnen kloppen. Met die wetenschap en een heel brede smile op mijn snoet, ga ik dik tevreden onder de wol.
