Haar blik is achterdochtig en vol vraagtekens. Ik hoor ze in alle kasten rommelen. Beschuldigend spreekt ze haar zus aan. Waar is de rest van de chocoladecake ? Weet ik veel, antwoorden de opgetrokken schouders. Mam ! Er is geen chocoladecake niet meer ! Ik brom maar wat tussen mijn tanden terwijl schuldgevoelens mijn maag toeknijpen. Moest ik die nu absoluut naar de vuilnisbak verwijzen ? Kon ik die niet laten liggen voor de kinderen ? Gedane zaken nemen geen keer. Ik laat de vraag zweven … ze lost zich wel vanzelf weer op.
Het avondmaal verraadt. Rauwe rode kool met amper wat vinaigrette, magere vis voor mam en voor de kinderen iets anders. Ze heeft het nu door. Ah nee hé mam ! Iedereen moet weer op dieet zeker ? Daarom was die cake weer weg.
Om 23 uur bak ik een cake. Maïzena om de bloem zoveel mogelijk te vervangen. Niet te veel suiker bij doen. Volgepropt met appelen.
Ik hoorde het deze morgen … ik eet liever chocoladecake. 15 minuten later beslissen mijn meiden om boodschappen met mij te doen deze avond. Tja IK ga geen voorraad chocolade aanvullen. Zo slim zijn ze zeker.
Het avondmaal verraadt. Rauwe rode kool met amper wat vinaigrette, magere vis voor mam en voor de kinderen iets anders. Ze heeft het nu door. Ah nee hé mam ! Iedereen moet weer op dieet zeker ? Daarom was die cake weer weg.
Om 23 uur bak ik een cake. Maïzena om de bloem zoveel mogelijk te vervangen. Niet te veel suiker bij doen. Volgepropt met appelen.
Ik hoorde het deze morgen … ik eet liever chocoladecake. 15 minuten later beslissen mijn meiden om boodschappen met mij te doen deze avond. Tja IK ga geen voorraad chocolade aanvullen. Zo slim zijn ze zeker.