Mijn record aan flarden gewandeld. Dubbel zoveel stappen en het was leuk. Laveren tussen de mensen die hier en daar aan een standje blijven staan om de poëzie te beluisteren. Zelf blijven hangen bij een hyper moderne versie van de gefrustreerde poëet. Hij braakt woorden boven de scherpe tonen van een geteisterde gitaar. Proberend zijn gevoel te volgen in mijn eigen stilte, het overgrote deel van de buitenwereld die het helemaal niet kan smaken ignorerend, moet ik het toch opgeven. Poëzie !? Ik durf mezelf soms wagen aan wat rijmelarij en verwoorden van gevoelens maar ik durf het geen poëzie te noemen. Ergens voelt het goed dat ik die trappen niet ben afgegaan naar die put van ongenoegen over wat er in de wereld gebeurd. Ik hou van de schoonheid en probeer te genieten van de details. Zoals die krekels ’s morgens aan de oever van het riviertje, de repetitieve druppels die tegen de rotsen spatten. Met de ogen van een kind het schitterende vuurgevecht van de wolken bij het droge onweer. Zomaar een cadeau van vuurwerk, gevolgd door de echo van de donder. De plenzende regen die uit de wolken breekt verfrissen mijn warme huid. Douche in het donker terwijl verschrikte mensen hun huizen invluchten. Ik heb zo mijn eigen poëzie.
Ik zet de stappenteller af op 6.953 stappen.
Een deel ervan ging opnieuw richting poëzie en literatuurfestival.
Langs de “Lergue” die reeds van daar af stilaan het riviertje is geworden dat de stad in het midden door snijdt, staat een Touareg tent. We waden op blote voeten door het water tot aan de juiste oever via het brede watervalletje gevormd door een partij perfect afgesleten rotsen. De koelte van het water geeft een frisse rilling. In en om de tent liggen kleurrijke rieten matten met een even kleurrijk publiek. Buiten de tent zijn netten gespannen om schaduw te brengen daar waar de zon hoogtij viert. Grootmoeder zit er gezellig naast provo of punker met de kleinkinderen te spelen, een jonge moeder geeft de borst. Hier en daar ligt een kussen met een donker verkleurde plank op die dienst doet als tafeltje. Traditioneel uitgedoste dames brengen discreet hete thee naar wie er met een wenk om vraagt. Een gezette dame neemt plaats met een Indisch snaarinstrument die door haar zachte beroering onmiddellijk een Oosterse sfeer oproept. Met intens warme stem vertelt ze een verhaal uit 1001 nacht. Geboeid leg ik me op de rug en verdwijn met de anderen naar het rijk van de Groot-Visier. Jong, oud, groot, klein ademt mee met de vertelling. Zelfs het zuchten van de wind in de bladeren van een boom en de zwaluwen daar in die staalblauwe lucht worden één met het verhaal. Als haar stem een half uur later wegsterft samen met Aziz, blijft het nog even stil, alsof de luisteraars opnieuw eerst naar de realiteit moeten terugreizen, voor een gemeend applaus de betovering volledig verbreekt.
Daar, waar op dit tijdstip de grens tussen hemel en aarde verdween in een zwart gat, slaat een oranje licht op het dashboard aan. Het sonore alarm verontrust ook de meisjes. Onvoldoende druk in een band. Veel aan de kant rijden kan niet want het wegje vol putten en bedekt met grint is net iets meer dan een auto breed. “Rechts achter” roept mijn man terwijl hij de wagen bijna verlaat voor ik volledig tot stilstand gekomen ben. Het licht in de cabine kan dan wel schijnen op de rotswand langs de ene en de bomen langs de andere kant, bij gebrek aan maanlicht blijft de band in het diepe duister gehuld. Met het zwakke licht van een GSM waarvan geen enkel netwerk weet waar het zich bevindt, proberen we een idee te hebben van de ernst van het probleem. Inderdaad de wagen zweeft in het stuur, die band is waarschijnlijk nog niet helemaal plat maar het blijft bij gissen of we de volgende 3 km kunnen rijden tot aan de hoofdweg. Er bestaat geen alternatief. Hulp kunnen we niet inroepen want niemand heeft een idee hoe ver we van het eerste bewoonde huis zijn, noch in welke richting het dichtstbije is. Na enige aarzeling klinkt een gedecideerd “doorrijden, die alarmen waarschuwen al voor er iets erg ernstigs is en ’t is oranje”. Blij dat hij het initiatief neemt, stap ik weer achter het stuur tot op de “hoofdweg”. Daar duurt het een dikke 20 minuten voor we de eerst voorbijkomende auto kunnen aanhouden. Of die even wil bijlichten zodat we die band kunnen zien. De dame schakelt meteen in achteruit tot haar koplampen uitsluitsel kunnen brengen. Valt mee precies. Voorzichtig raken we tot aan het benzinestation 20 km verder waar we de druk weer op peil kunnen brengen om nadien veilig “thuis” te komen. De druk in de achterband was inderdaad in de gevaarzone aan het raken.
Deze morgen moet ik denken aan dat oranje licht, het ingenieuze systeem dat er aan verbonden zal zijn en het hele verhaal terwijl ik op het triestige weegschaaltje van onze tijdelijke woonst ga staan. Geen oranje licht, noch rood, noch alarm en ik kan zelfs zeggen dat de kilometerteller kompleet naast de kwestie becijfert. Ik WIST toch dat dat ding niet zou werken? Waarom ga ik er dan eigenlijk op staan? Snap jij het ???
Stappenteller
Ik had het er al overgehad. Die stappenteller. Na mijn record van bijna 7.000 heb ik het toch wat rustiger aan gedaan. Even gas terugnemen en dan weer verder opbouwen. Het kost me moeite om ’s morgens dat ding aan de kant te laten liggen en toen ik het daar over had met de medebewoners hier, ontsproot een leuk plan. Gisteren gaven we hem aan een buur die me al had gevraagd met wat ik eigenlijk aan mijn broeksriem rondliep. De hele dag was hij het centrum van een regelrecht spionageverhaal. Regelmatig kwamen de kinderen rapporteren waar hij zich bevond. Weddenschappen hebben we afgesloten. Wie het dichtst bij zijn totaal aantal stappen kwam werd vandaag vrijgesteld van koken en afwassen. We zouden die winnaar uitgebreid bedienen. Het werd een nichtje. Wij hadden ons allemaal laten beïnvloeden door de schijn. Daarstraks bracht mijn vriendin hem terug net voor ze in de zetel zou gaan zitten voor de rest van de dag. Ze maakt geitenkaas en had haar drukste dag vandaag. Hallooooo 33.000 stappen op een dag. Pppffff. Hoedje af ! Niemand had zoveel geraden, zelfs zij niet. Met algemeenheid van stemmen is er geen “winnaar”. Stilletjes eigen ik me die titel toe. Een volledig pijnloze dag, een broek die toch losser zit, weegschaal of geen, en het gevoel dat ik terug kan keren tot normale activiteiten. Er moet toch niets meer zijn !
Het koperorkest J is uitgebreid met een bombardon en zeker een trompet of 2. Hun repertoire is er op verbeterd en er zijn in het begin zelfs geen valse noten te horen. Na de stop bij de eerste fontein van de 5 heeft de Pastis meteen al wat remmen losgemaakt en dansend in de meest gekke witte kleren met de nodige oogbescherming vliegt de bloem gemengd met de confetti rijkelijk alle kanten uit. De groep feestvierders wordt ieder jaar toch talrijker. Hier en daar zie ik deze keer mensen van het dorp “hiernaast”. Hardnekkig blijft ieder het “la fête de la farine” noemen al werd de naam officieel tot “fête de confetti” omgedoopt. Reeds begin deze week waren de schappen met bloem in de supermarkt dagelijks uitverkocht. Ontstaan uit een heidense gewoonte om de goden te danken voor de goede oogst, hielt het feest zelfs stand in de oorlogsjaren. Vandaar die papiersnippers want bloem konden ze toen niet rondgooien. Halverwege begint de echte pret helemaal. We worden vergast op met water gevulde ballonnen. Daar kan geen bekertje water tegenop. Uiteindelijk zitten we helemaal onder een papje en eindigt de burgemeester onder luid applaus in de laatste fontein.
Amper een uurtje later zitten de deelnemers gewassen en proper aan de lange tafels op het plein. Deze week past mijn broek perfect terwijl ze vorige week lichtjes spande. “Tonton a faim” speelt ook hier weer muziek. Geen mens die zich stoort aan de uitschuivende noten. Gekke bende !
Een maal per jaar proberen we het. Vroeger was het met Kerst bij schoonmoeder. Nu komen ze van alle kanten naar de Ardèche. De ene zorgt voor wijn, de andere voor kaas, eentje is om 5 uur opgestaan om verse taart en desserten te bakken, brood komt dan weer uit een andere regio van het land en dan is er natuurlijk de typische charcuterie uit een andere hoek. Zelfs 2 neven hebben samen een grote “brownie” gebakken. Puik werk van die jongens. De kroon op het feest wordt steevast door schoonbroer gerealiseerd. Geen idee waar ie dat talent haalt om voor zo een bende al die verschillende originele taarten en slaatjes in elkaar te steken. Deze keer zijn er spijtig genoeg maar 27 aanwezig. Jammer want ondertussen werken enkele nichten en neven en vakantie kiezen is niet altijd even evident als nieuwe werknemer.
Sinds mijn “wandeling” heb ik het wat kalmer aan gedaan en gewoon aandacht besteed aan wat ik eet. Vandaag werd het mijn “uitschuif-dag”. Gewoon onmogelijk om van al die calorierijke spullen af te blijven en eerlijk ? Ik doe absoluut geen moeite. Volop genieten van het gezelschap en tegelijk van al die lekkere dingen. Of we nog blijven avond eten ? Bij mij is er geen enkel gaatje meer vrij. Wij rijden ons 3 uurtjes terug over de slingerende weg in het pikkedonker nog nagenietend van de heerlijke tijd samen met veel gebabbel en gelach. Anderen hebben nog 6 uur rijden voor de boeg en een deel blijft er overnachten in de tent of gewoon onder de sterrenhemel. Volgend jaar opnieuw proberen 34 mensen samen te krijgen. 34 ? Wacht eens even 35 zeker en misschien meer. Oeps … dat was een geheim.
Ik heb nog een weekje voor ik madam weegschaal weerzie … . Morgen weer 10.000 stappen want ik heb wat extra Kalo’s die moeten verwerkt worden.
10.700 hélaba goed hé ! De eerste 8.000 opnieuw tijdens een flinke wandeling. Deze keer richting brug over het riviertje. Het zou dateren uit de Romeinse tijd. Een bouwsel waar je vol bewondering blijft naar kijken. Vraag me niet hoe ze die perfecte boog zonder cement met plaatselijke stenen gerealiseerd hebben.
Blijkbaar word ik toch een stuk verstandiger. Goede sportschoenen maar deze keer met een strohoed op mijn hoofd, een weg die wel stijgt maar die ook platte stukken heeft en zonder al te veel stenen. Voldoende inspanning maar bevende benen, pijnlijke ademhaling of overslaande hartkloppingen en braakneigingen zijn er niet bij. Alleen het laatste stuk is wat bedenkelijk want de planten zijn over de weg gegroeid. Voor mij valt het mee. Ik wurm mij erdoor zonder te veel schrammen op mijn zo al geteisterde benen maar de hond bekijkt me toch bedenkelijk als ik de takken weg trek zodat zij met haar kleine gestalte kan volgen. Ze plakt zoals altijd net achter mij aan. Duidelijk heeft ze nog energie om, eens aangekomen bij die brug, toch nog een van de bont gekleurde vlinders na te jagen. De zon en de warmte kunnen mij niet deren. Al blijft het een sauna, de speelse wind koelt mijn huid regelmatig af. Hhhmmm heerlijk wandelen in short en bikinibovenste! Jammer dat brombeer er niet bij is. Ook vanavond is hij in geen velden of wegen te bekennen als we naar een gitaarconcert gaan luisteren in een mooi gerestaureerd kapelletje.
Ik voel me nu echt genezen en duim stilletjes voor mezelf dat het zo mag blijven.
Ze zijn het moe. Het was al een tijdje aan het borrelen en gisten. Menig keer was al een ingehouden zucht te horen. Biologisch gekweekte tomaten gerijpt in de zon, prinsessenboontjes van de tak op de tafel, stevige smaakvolle sla, avocado’s perfect zacht en zonder bruine strepen door te koud vervoer, groene en zwarte olijven in een slaatje opgediend met vinaigrette met steeds weer een andere smaak … balsamic wit of zwart, mosterd met verschillende smaken, gemengd met zoete uien of basilicum of curry of … . Verschillende soorten brood komt er ook op tafel en dan spreek ik niet over de variatie aan kazen ! De meest verscheiden soorten fruit kan hen niet op andere gedachten brengen. Ze willen vlees ! 3 kippenbillen voor 6 personen gaat hen te ver. Mijn carnivoren willen hun volledige kippenbil. Dat staat in hun ogen geschreven als ze mij aankijken.
De bliksemschichten van gisteren zijn niets als ik ze vergelijk met deze in hun blik. Zelfs mijn schat laat me voorzichtig opmerken dat hij 6 billen had gekocht. Onmogelijk kan ik de schuld op de schouders laden van schoonzus want ik ben medeplichtig. We maken samen het eten klaar natuurlijk. Elk een deel en we experimenteren er op los. Geen enkele keer een “mislukte” maaltijd en we houden rekening met de smaak van de kinderen. Na 3 weken begin ik te vrezen voor een revolutie. Deze middag kwam er al een aanzet van ons oudste. “ik heb geen honger” en ze bleef netjes met een leeg bord voor de neus beleefd aan tafel zitten. Ik hou mijn hart vast voor morgen. Er zit meer dan genoeg vlees in de diepvriezer maar schoonzus vindt dat er te veel vlees wordt gegeten en dat is ongezond. Gelijk heeft ze maar of ik kan verhinderen dat er een atoombom ontploft als ze de gekochte portie weer verminderd tot 50 gram per 24 uur ??? Ik ken mijn pappenheimers genoeg om te weten dat ze op oorlogspad zijn.
Geen betere oplossing voor voedingsproblemen dan bij de buren gaan eten. Met een overwinningsblik komt ons jongste deze middag vertellen dat ze "uitgenodigd" is bij een van de vriendinnen. Bbq dus echt iets om van te genieten voor mijn meid. Ook vanavond gaat ze "uit" eten bij die andere vriendin. Ha ! Frietjes. Ik begraaf zelf weer de strijdbijl want die is niet nodig :-))).
Morgen valiezen en zaterdag terugreis naar het Noorden met spijt enerzijds maar ook wel een beetje blij. Zondagmorgen haal ik gegarandeerd mevrouw weegschaal boven maar of ik vroeg ga opstaan ??? Raad eens
