Mijn nek is stijf van de oefeningen die ik moet doen, maar vandaag heb ik de hele reeks gedaan. Het was wel even tandenbijten. Net op het moment dat ik dacht dat het niet meer ging, was het afgelopen. Toch ben ik blij dat ik heb doorgezet. Nu heb ik het gevoel dat ik de goeie richting uitga. Geen operatie, wel training. Wie weet kan ik op een dag weer headbangen! Hehe...

Mijn dieet gaat ook goed, hoewel ik sinds gisteren geen gewicht meer kwijt ben geraakt. Dat wil natuurlijk niks zeggen. Mijn lichaam heeft even nodig om te wennen aan het veranderde caloriegebruik en -verbruik. Komt wel in orde dus!

Ja, alles lijkt goed te gaan en toch loop ik al de hele dag rond met een triest gevoel. Het ligt niet aan het druilerige weer. Ik denk dat het meer te maken heeft met mijn bezoek gisteren aan mijn grootmoeder. Ze is sinds enkele maanden opgenomen in een rusthuis en ze gaat pijlsnel achteruit. Ze is al jaren dement, maar in juni kende ze mijn naam nog. Gisteren reageerde ze nergens meer op. Net een plant. Het was heel triest vond ik. Ze eet niet meer en drinkt alleen nog als iemand haar het water bijna in de mond giet. Reflexen. Dat is alles. Ik hield haar vast, keek in haar ogen en verwachtte toch nog ergens een reactie. Een kleine glimlach, een vragende blik, een geërgerde frons... Er was daar niets. Leegte. Het lijkt alsof haar lichaam gewoon nog niet doorheeft dat ze eigenlijk al stilletjes gestorven is.

En dus loop ik rond in huis met een klein hartje. Mijn nacht is gevuld geweest met verwarde dromen en ik kan dat trieste gevoel maar niet loslaten. Hoelang nog? Wanneer komt die telefoon met de melding dat...

Ik krijg er koude rillingen van. Eventjes een kop koffie zetten. Daar word ik wel weer warm van.

Morgen een betere dag!
Nyu

Het leven kan keihard zijn. Diëten is alleen maar bewijzen dat je zelf NOG harder kan zijn.

Het is zondag. Ik moet werken. Braafjes vul ik mijn tas met alles wat ik die dag nog mag eten om toch maar zeker gezonde dingen bij te hebben en niet te moeten grijpen naar de rode kalo's.
Staan er op het werk koffiekoeken, pistolets en afscheidssnoepjes van een stagaire die haar laatste dag doet. Tandenbijtend werk ik me door het ontbijt heen met een kom ontbijtgranen, terwijl iedereen geniet van het uitgebreide rode kalo-buffet.

De middag gaat voorbij en plots zegt mijn collega: "Ik heb zin om iets te snoepen. Ik ga naar het winkeltje."
Komt ze terug met DRIE zakjes snoep, een twix, een stuk chocola en een zak chips. Ongegeneerd begint ze uit te delen en het duurt niet lang of IEDEREEN is aan de snoep. Ik open een mager fruityoghurtje en zucht eens diep.

Next day.

Verjaardagsfeestje van mijn broer. Je raadt het al. Uitgebreide aperitiefhapjes, drank bij de vleet en taart. Braafjes smikkel ik verse paprika in plaats van chips en borrelnootjes en ik beperk me tot een zielig half glaasje cider en een bodempje porto. Bij het gourmetten hou ik het ook maar bij drie kroketjes en ik bedank uiteindelijk beleefd voor de taart. Heel flink van mezelf vind ik.

En nu heb ik nachtdienst. Eens kijken of ik dat nog overleef.

Ik beken. Ik heb me laten gaan. Ik ben gevallen voor een stuk chocoladetaart.

En nee, ik heb er geen spijt van gehad, ook al sloeg ik stijl achterover van het aantal rode kalo's dat ik achteraf aan mijn dagboek moest toevoegen. Drieëndertig. My God!

Maar, 't was wel lekker en ik had héél eventjes dat soort van 'comfort food' nodig na mijn bezoek aan mijn grootmoeder in het ziekenhuis. Ze gaat zienderogen achteruit. Ze krijgt nu extra zuurstof en antibiotica om een longontsteking te onderdrukken. Het is tegelijkertijd niet voldoende en teveel voor haar. Het kan nu echt niet lang meer duren en ik hoop ook dat het niet lang meer duurt, want ik vind het verschrikkelijk hoe ze daar ligt weg te teren in dat ziekenhuisbed. Het is dus nog steeds wachten op het verlossende telefoontje.

Gelukkig werd ik vanmorgen niet gestraft voor mijn uitspatting van gisterenavond. Mijn gewicht is onveranderd, dus beloond werd ik ook niet.

Ach, morgen en vandaag een betere dag!
Nyu

In mijn kinderjaren heb ik ooit een naaldenfobie opgedaan. Al heel jong leerde ik dat sussende opmerkingen als 'het is maar een klein prikje' en 'het doet echt geen zeer', allemaal dikke leugens zijn. Ja, het doet WEL zeer en nee, het is GEEN klein prikje.

Dat lijkt allemaal een beetje vreemd, omdat ik toch in een ziekenhuis werk, maar een naaldprik is voor mij een ware lijdensweg. Ik moet echt zwaar op mijn tanden bijten en ben ooit bijna weggelopen nadat een assistent geen ader vond om contrastvloeistof in te kunnen spuiten (ik moest een CT-Scan laten nemen).

Gisteren zat ik dus bij de dokter om mijn nekrevalidatie te evalueren. Hij werd bijgestaan door een arts in opleiding. Ik stel me eerlijk gezegd al vanaf het begin vragen over de arts die me behandeld. Erg mensgevoelig is hij niet en wat hij me voorschrijft heeft tot hiertoe een erg hoog, eh... kwakzalverij-gehalte gehad. Maar ach, het enige dat hij echt voor mij moet doen is therapie voorschrijven en ik hang het niet aan zijn neus dat ik zelfs de moeite niet doe om de pillen en poedertjes die hij voorschrijft te gaan zoeken. Wat niet weet, niet deert.

Het doktersritueel gaat als volgt. Eerst zit hij nog een kwartier in zijn agenda te prutsen en te bellen met jan en alleman. Vervolgens opent hij mijn dossier in zijn computer, herinnert hij zich mijn naam en vraagt hij hoe het met me gaat, of ik nog pijn heb en waar ik dan pijn heb (goed, ja en op dezelfde plaatsen als in het begin). Dan staat hij recht en komt even voelen aan de spieren in mijn nek.
"Ja, die staan nog steeds héél erg gespannen," merkt hij op.
Plots wuift hij naar de assistent die al de hele tijd wat verloren op een stoeltje zit.
"Kom ook eens voelen," zegt de arts.
Alsof ik één of andere circusfreak ben! Gehoorzaam sloft de assistent naar me toe en pookt wat met zijn vinger in mijn nek.
"Voel je het?" vraagt de arts.
"Uhu," antwoordt de assistent.
Vanuit mijn ooghoek zie ik de dokter een verpakking van iets opendoen in een hoekje van de kamer, half achter een scherm. Ik krijg spontaan kippenvel. Onrustig schuif ik heen en weer op mijn stoel. Ik ruik naalden vanaf een halve kilometer en ik zie het niet bepaald zitten, dat meneer kwakzalver mij met iets dubieus gaan inspuiten.

En daar was hij dan. Ik denk dat hij de angst in mijn blik zag.
"Het is maar een klein prikje," probeerde hij me gerust te stellen.
Leugens!
"Waar dient het voor?"
Ik probeer tijd te winnen. Hem af te leiden.
"Ik ga een prikje geven in je spieren, om ze te laten ontspannen. Het zal aanvoelen alsof er een gewicht van je schouders valt. Het doet geen pijn."
Nog meer leugens! Ik bijt op mijn tanden. Godallemachtig, waarom ik?
Daar ging hij dan. Prik.
"Auw!" roep ik boos.
"Ach, kom. Dat doet toch geen zeer."
Een achterwaartse elleboogstoot, waardoor zijn maag tegen zijn ruggewervel plakt. Gevolgd door een steenharde bloedneusschop en een vernietigende vuist achter zijn nek. Dat is wat ik het liefst wil doen op dat moment, maar ik onderdruk mijn primitieve neigingen en bijt op mijn tanden.
Prik. Prik. Prik. Prik.
"Dat was de laatste."
Nog zo'n dikke leugen, want altijd, ALTIJD volgt er nog minstens één prik.
Prik. Prik.
Zie je wel! Kakker.

De arts gaat weer achter zijn bureau zitten.
"En wat voel je nu," vraagt hij me met een zelfvoldane grijns.
Ik geef hem eerlijk antwoord.
"Het doet pijn. Mijn nekspieren voelen stijf aan."
Zijn mondhoeken gaan weer naar beneden.
"Ja," zucht hij, "dat was ook een mogelijkheid."
Vervolgens wend hij zich tot zijn assistent en begint tegen hém uit te leggen dat zulk een spierontspanner in 90% van de gevallen het gewenste effect heeft, maar in 10% dus het tegengestelde. Hij breit er een uitleg aan dat mijn spier al zodanig kort is door de spanning die er op zit, dat ik bij de minste ingreep al over de pijngrens ga. Ik zit er voor spek en bonen bij. De assistent knikt en glimlacht wat verdwaast.

Na nog een kwartier gezwets, wandel ik eindelijk het dokterskabinet uit. De voorschriftjes die ik gekregen heb moffel ik weg in mijn handtas en ik wandel hoofdschuddend in de richting van de enige persoon die mijn nek er echt weer bovenop helpt. Gelukkig weet mijn kinesist perfect waar hij mee bezig is.

Volgens de arts ging de stijfheid over vierentwintig uur verdwijnen. Alweer een leugen. Auw!

Soms kan het leven toch verschrikkelijk chaotisch zijn. Dit is zo'n beetje het eerste moment dat ik voor mezelf heb deze week. Ik wacht op een vriendin om samen een film te gaan zien. Zij is zes maanden zwanger van een jongetje, Dario, waarvan ik de meter word. Erg leuk vooruitzicht!

Maandag en dinsdag waren een paar verschrikkelijk werkdagen. Het kan al eens druk zijn, maar deze keer nam het apocalyptische vormen aan. Voor het eerst in mijn carrière had ik veel zin om het bijltje erbij neer te gooien. Ménsen! ALS JE GRIEP HEBT, GA DAN NAAR DE HUISARTS! Nee, ze komen naar Spoedgevallen en worden dan boos, omdat we voorrang verlenen aan verkeersongelukken, reanimaties (jawel, gisteren was dat in het méérvoud) en arbeidsongevallen. Pffff... Nog even en dan zijn die vaccinaties er voor iedereen. Ik heb de mijne, ook de bekende exotische versie, ondertussen gehad.

Vandaag heb ik me beziggehouden met herschrijven van een dagboek van één van onze verpleegkundigen die mee is geweest op missie naar Indonesië. Daar heeft hij medische bijstand verleend aan de slachtoffers van de aardbeving aldaar. Ik ben er ettelijke uren zoet mee geweest om het zootje tekst om te vormen tot iets dat aangenaam is om te lezen. Héél graag gedaan natuurlijk, maar dit is niet de normale manier waarop ik mijn vrije ochtend doorgaans invul. Er was helaas een deadline. Tja, wat doe je dan?

Gelukkig heb ik afgelopen zondag nog kunnen genieten van Fantastyval in Roosendaal. Geweldig uitgedost, al zeg ik het zelf, rondgewandeld op het terrein en gekeuveld met een vriendin die ik alleen op zulke gelegenheden kan ontmoeten (zij woont aan de andere kant van Nederland). Ondertussen van gedachten gewisseld met wat uitgevers van korte verhalen die geïnteresseerd leken in mijn werk en waarvan ik hoop dat ik binnenkort méér hoor. Al bij al een leuke en vruchtbare dag!

Nu kan ik gelukkig uitkijken naar een weekendje ontspanning in Londen. Ik vrees alleen dat mijn gewicht weer de hoogte gaat inschieten. Ik zal héél erg op moeten letten.

Over dat gewicht gesproken... Vanmorgen ben ik de eerste mijlpaal gepasseerd: 79,9 kilo. Yes! Onder de tachtig! En ik voel me steeds beter in mijn vel zitten.

Dit gaat de goede kant uit!
Nyu

Zo. Londen zit er weer op en qua gewicht is er maar een paar honderd gram weer bijgekomen, dus dat zit gewoon keigoed!!!

Bijna was ik er echter niet geraakt. De avond voor mijn vertrek naar Londen heb ik namelijk op een haar na mijn nek gebroken in de supermarkt. Snel nog even een deo kopen, dacht ik. En dus sta ik daar in de rayon te kiezen. Plots slipt de wereld onder me vandaan. De schuldige is een vergeten plasje scheerschuim. In een poging me recht te houden, grijp ik naar het dichtsbijzijnde object... een grote kartonnen doos gevuld met NALU-blikjes. Een seconde later zit ik op de grond temidden van mijn boodschappen en de blikjes energiedrank, waarvan er sommigen opengebarsten zijn. Terwijl ik uit de plakkerige probeer recht te staan, merk ik dat ik mijn voet verzwikt heb. Natuurlijk is er geen kat die even komt helpen. Al die winkelende mensen blijven gewoon verder aanschuiven aan de kassa. Alleen een paar verschrikte winkelmeisjes duiken op me af. De één mopperend om de rommel, dan ander bezorgd. Ik ben strompelend naar huis gesukkeld. Blij dat ik diepvrieserwten gekocht had, want die kon ik dan meteen op mijn enkel leggen! De volgende morgen was mijn enkel gelukkig weer zijn stevige zelf en kon ik toch naar Londen. Pfff...

Wat doe je in een stad als Londen, als je er al verschillende keren geweest bent en eigenlijk geen echte plannen gemaakt hebt? Je gaat shoppen. Oxford street, Regent street, Knigtsbridge... Harrods, Next, Gap, Hammley's en meer schoenenwinkels dan je ooit bijeen kunt verzinnen. En dat tot je er gewoon bij neervalt!

Ik ben dus nu verschrikkelijk moe. Die massa mensen in de Britse grootstad heeft me compleet leeggezogen. Je houdt het niet voor mogelijk hoeveel volk er daar jachtig door de straten loopt, zelfs op zondag! Het was echt erg. Eerlijk gezegd ben ik blij dat ik weer in mijn eigen gezellige Antwerpen ben.

Verder loopt eigenlijk alles op rolletjes. Mijn beste vriendin (zes en een halve maand zwanger) was ontzetten blij met de snob-kleertjes van 'GAP' die ik voor haar gekocht had. Haar echtgenoot vond ze ook heel leuk (een rompertje met 'Dad rocks' erop), maar hij is teveel man om dat hardop te bekennen. Mijn vriendin heeft verteld dat hij dat echter 's avonds tegen haar buik helemaal goed maakt. Dario (dat is de baby in spé) wordt elke dag volledig op de hoogte gebracht van alles door zijn lieve papa. De toekomstige mama vraagt zich ondertussen wel eens af of papalief ooit nog een normaal gesprek met haar zal voeren, maar soit... Dat zijn de rimpels in het huwelijksleven en bovendien kan ze haar hart bij mij luchten.

En verder... mijn grootmoeder leeft tot onze familiale verbijstering nog steeds. Ze is haar longontsteking blijkbaar teboven gekomen, maar verder... Ze ligt in bed en slaapt heel veel. Verder is er weinig over te zeggen. Eigenlijk is ze niet meer geestelijk aanwezig op deze wereld. Morgen zie ik haar weer.

Dé verrassing van de week was voor mij dat mijn baas me spontaan bedankte voor het schrijfwerk dat ik voor hem gedaan had. Ik wist even niet waar ik het had. Soms vraag ik me weleens af of hij me mijn naam nog herinnert en dan plots dit! Nou... De wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Tot zover het leven en het werk van...
Nyu