Zo. Londen zit er weer op en qua gewicht is er maar een paar honderd gram weer bijgekomen, dus dat zit gewoon keigoed!!!
Bijna was ik er echter niet geraakt. De avond voor mijn vertrek naar Londen heb ik namelijk op een haar na mijn nek gebroken in de supermarkt. Snel nog even een deo kopen, dacht ik. En dus sta ik daar in de rayon te kiezen. Plots slipt de wereld onder me vandaan. De schuldige is een vergeten plasje scheerschuim. In een poging me recht te houden, grijp ik naar het dichtsbijzijnde object... een grote kartonnen doos gevuld met NALU-blikjes. Een seconde later zit ik op de grond temidden van mijn boodschappen en de blikjes energiedrank, waarvan er sommigen opengebarsten zijn. Terwijl ik uit de plakkerige probeer recht te staan, merk ik dat ik mijn voet verzwikt heb. Natuurlijk is er geen kat die even komt helpen. Al die winkelende mensen blijven gewoon verder aanschuiven aan de kassa. Alleen een paar verschrikte winkelmeisjes duiken op me af. De één mopperend om de rommel, dan ander bezorgd. Ik ben strompelend naar huis gesukkeld. Blij dat ik diepvrieserwten gekocht had, want die kon ik dan meteen op mijn enkel leggen! De volgende morgen was mijn enkel gelukkig weer zijn stevige zelf en kon ik toch naar Londen. Pfff...
Wat doe je in een stad als Londen, als je er al verschillende keren geweest bent en eigenlijk geen echte plannen gemaakt hebt? Je gaat shoppen. Oxford street, Regent street, Knigtsbridge... Harrods, Next, Gap, Hammley's en meer schoenenwinkels dan je ooit bijeen kunt verzinnen. En dat tot je er gewoon bij neervalt!
Ik ben dus nu verschrikkelijk moe. Die massa mensen in de Britse grootstad heeft me compleet leeggezogen. Je houdt het niet voor mogelijk hoeveel volk er daar jachtig door de straten loopt, zelfs op zondag! Het was echt erg. Eerlijk gezegd ben ik blij dat ik weer in mijn eigen gezellige Antwerpen ben.
Verder loopt eigenlijk alles op rolletjes. Mijn beste vriendin (zes en een halve maand zwanger) was ontzetten blij met de snob-kleertjes van 'GAP' die ik voor haar gekocht had. Haar echtgenoot vond ze ook heel leuk (een rompertje met 'Dad rocks' erop), maar hij is teveel man om dat hardop te bekennen. Mijn vriendin heeft verteld dat hij dat echter 's avonds tegen haar buik helemaal goed maakt. Dario (dat is de baby in spé) wordt elke dag volledig op de hoogte gebracht van alles door zijn lieve papa. De toekomstige mama vraagt zich ondertussen wel eens af of papalief ooit nog een normaal gesprek met haar zal voeren, maar soit... Dat zijn de rimpels in het huwelijksleven en bovendien kan ze haar hart bij mij luchten.
En verder... mijn grootmoeder leeft tot onze familiale verbijstering nog steeds. Ze is haar longontsteking blijkbaar teboven gekomen, maar verder... Ze ligt in bed en slaapt heel veel. Verder is er weinig over te zeggen. Eigenlijk is ze niet meer geestelijk aanwezig op deze wereld. Morgen zie ik haar weer.
Dé verrassing van de week was voor mij dat mijn baas me spontaan bedankte voor het schrijfwerk dat ik voor hem gedaan had. Ik wist even niet waar ik het had. Soms vraag ik me weleens af of hij me mijn naam nog herinnert en dan plots dit! Nou... De wonderen zijn de wereld nog niet uit!
Tot zover het leven en het werk van...
Nyu
Bijna was ik er echter niet geraakt. De avond voor mijn vertrek naar Londen heb ik namelijk op een haar na mijn nek gebroken in de supermarkt. Snel nog even een deo kopen, dacht ik. En dus sta ik daar in de rayon te kiezen. Plots slipt de wereld onder me vandaan. De schuldige is een vergeten plasje scheerschuim. In een poging me recht te houden, grijp ik naar het dichtsbijzijnde object... een grote kartonnen doos gevuld met NALU-blikjes. Een seconde later zit ik op de grond temidden van mijn boodschappen en de blikjes energiedrank, waarvan er sommigen opengebarsten zijn. Terwijl ik uit de plakkerige probeer recht te staan, merk ik dat ik mijn voet verzwikt heb. Natuurlijk is er geen kat die even komt helpen. Al die winkelende mensen blijven gewoon verder aanschuiven aan de kassa. Alleen een paar verschrikte winkelmeisjes duiken op me af. De één mopperend om de rommel, dan ander bezorgd. Ik ben strompelend naar huis gesukkeld. Blij dat ik diepvrieserwten gekocht had, want die kon ik dan meteen op mijn enkel leggen! De volgende morgen was mijn enkel gelukkig weer zijn stevige zelf en kon ik toch naar Londen. Pfff...
Wat doe je in een stad als Londen, als je er al verschillende keren geweest bent en eigenlijk geen echte plannen gemaakt hebt? Je gaat shoppen. Oxford street, Regent street, Knigtsbridge... Harrods, Next, Gap, Hammley's en meer schoenenwinkels dan je ooit bijeen kunt verzinnen. En dat tot je er gewoon bij neervalt!
Ik ben dus nu verschrikkelijk moe. Die massa mensen in de Britse grootstad heeft me compleet leeggezogen. Je houdt het niet voor mogelijk hoeveel volk er daar jachtig door de straten loopt, zelfs op zondag! Het was echt erg. Eerlijk gezegd ben ik blij dat ik weer in mijn eigen gezellige Antwerpen ben.
Verder loopt eigenlijk alles op rolletjes. Mijn beste vriendin (zes en een halve maand zwanger) was ontzetten blij met de snob-kleertjes van 'GAP' die ik voor haar gekocht had. Haar echtgenoot vond ze ook heel leuk (een rompertje met 'Dad rocks' erop), maar hij is teveel man om dat hardop te bekennen. Mijn vriendin heeft verteld dat hij dat echter 's avonds tegen haar buik helemaal goed maakt. Dario (dat is de baby in spé) wordt elke dag volledig op de hoogte gebracht van alles door zijn lieve papa. De toekomstige mama vraagt zich ondertussen wel eens af of papalief ooit nog een normaal gesprek met haar zal voeren, maar soit... Dat zijn de rimpels in het huwelijksleven en bovendien kan ze haar hart bij mij luchten.
En verder... mijn grootmoeder leeft tot onze familiale verbijstering nog steeds. Ze is haar longontsteking blijkbaar teboven gekomen, maar verder... Ze ligt in bed en slaapt heel veel. Verder is er weinig over te zeggen. Eigenlijk is ze niet meer geestelijk aanwezig op deze wereld. Morgen zie ik haar weer.
Dé verrassing van de week was voor mij dat mijn baas me spontaan bedankte voor het schrijfwerk dat ik voor hem gedaan had. Ik wist even niet waar ik het had. Soms vraag ik me weleens af of hij me mijn naam nog herinnert en dan plots dit! Nou... De wonderen zijn de wereld nog niet uit!
Tot zover het leven en het werk van...
Nyu