Tudum, tudum, tudum, tudum, tudum, tudum, tu......tutu....tu.....dum.... Mijn borstkas vernauwt, het lijkt of geen lucht meer krijg, het bloed stijgt naar mijn hoofd, ik kuch in een reflex en plots is alles weer normaal. Ik haal diep adem en staar verbouwereerd naar de kop koffie op mijn bureau. What the hell?

Twintig minuten later gebeurt er precies hetzelfde. En een kwartier verder is het opnieuw van dat. De hele dag door krijg ik om de zoveel tijd last van hartkloppingen. Tegen de late namiddag begin ik me serieus zorgen te maken. Ik ben nog jong! Wat is dit? Ik wend me tot mijn collega's en die stellen spontaan voor om even een ECG te maken. Voor zulke dingen is mijn werk ideaal natuurlijk... Ik dus in een onderzoekskamer en vijf minuten later heb ik een printje van mijn hartritme. Op dat moment had ik er natuurlijk nét geen last van.

Oordeel van de cardioloog: mijn printje is er eentje voor in de boekjes. Normaler is praktisch onmogelijk!

Waar mijn hartkloppingen dan vandaan komen? Geen idee. Heb ik last van stress? Nope. Niet echt. En dus loop ik nu rond met een voorschrift voor een fietsproef, een echo en een holter die ik 24u moet dragen in een poging die hartkloppingen geregistreerd te krijgen. Grrr... Ook dat nog!

Nuja, ik moest vrijdag toch in het ziekenhuis zijn voor mijn controle-onderzoek op de fysio, mijn nekrevalidatie en mijn kinesitherapie. Een consultje cardio kan er wel bij zeker?

Een aftakelende,
Nyu

PS: maar mijn gewicht gaat nog steeds neerwaarts! 79,7 kilo deze morgen! Yey!