Eindelijk is het december. Voor mij is het nu aftellen naar een heleboel leuke dingen. Eerst is er kerstmis met gezellig samen eten en pakjes onder de kerstboom, na tweede kerstdag heb ik eindelijk nog eens verlof en dat twee geweldige weken lang, en ergens tijdens die mooie vrije dagen wordt mijn toekomstige metekindje geboren. Heerlijke tijd in het vooruitzicht!

Ondertussen heb ik nieuws over mijn tikkertje. Er is structureel gelukkig niks mis. Volgens de cardioloog is mijn hart zelfs in perfecte conditie. Ja, er werden wél een hele reeks hartkloppingen (extra-systolen) geregistreerd door de holter, maar die zijn goedaardig en waarschijnlijk te wijten aan oververmoeidheid en een beetje stress. Gelukkig is het dat maar! Ik heb me voorgenomen om alleszins te stoppen met sloten koffie te drinken en wat meer tijd te nemen om te SLAPEN. Zes uur per nacht is blijkbaar niet genoeg. Lol.

En mijn gewicht is weer gedaald met een halve kilo. Ik dus supergelukkig. Het gaat trager, maar er zitten nog steeds vorderingen in en ik ben bijna zeker dat ik tegen kerstmis perfect in mijn eindejaarsjurkje zal passen.

Stilletjesaan begin ik te denken aan mijn goede voornemens voor volgend jaar. Het zijn er een heleboel en 2010 belooft alvast een boeiend, gevuld en positief jaar te worden.

Ja, ja... Ik haat de kou, de vroege duisternis, de misselijkmakende drukte in de wnkels, maar toch... plots begin ik toch nog van december te houden.

Winterse groetjes,
Nyu

Het is koud en nat. Tegen mijn zin verlaat ik het huis om boodschappen te doen. Ik moet wel, want anders heb ik geen eten dit weekend. Ik moet immers werken van 's morgens negen tot 's avonds negen.

Er zijn veranderingswerken bezig in mijn supermarkt en alles staat fout of door elkaar. Het duurt een eeuwigheid van zoeken en vloeken voor ik alles gevonden heb. Vol ergernis trek ik nummertje 52 bij de slagerij. Ik wil naar huis. Ik ben de supermarkt beu. Bovendien heb ik honger en snak ik naar de warmte van mijn living. Ik hoef alleen nog snel wat charcuterie.
"51!" roept de slagersvrouw.
Ik zucht en kijk rond. Wie is de gelukkige? Er staat maar één vrouw mee aan de toog. Plots dringt het tot haar door dat ze geen nummertje genomen heeft en ze wandelt alsnog naar het apparaat. Ik denk... Ach, wat geeft het en dus laat ik haar vriendelijk voorgaan. Iedereen kan zoiets vergeten, nietwaar?
Ze heeft alleen wat worst nodig en is dus snel klaar.

De slagersvrouw knikt naar mij ten teken dat ik mijn bestelling mag doorgeven. Ik doe mijn mond open en dan verschijnt er plots een protserig opgeklede bomma, wuivend met een nummertje in haar hand.
"Ik heb nummer 51!" gilt ze.
Er glijdt een blik van verontschuldiging over het gelaat van de slagersvrouw. De digitale teller staat inderdaad nog op 51 en lijdzaam moet ik toekijken hoe de bomma haar lijst van benodigdheden begint op te sommen. Haar man werpt een schaapachtige glimlach in mijn richting. Blijkbaar beseft hij maar al te goed wat er gebeurt is. Als blikken konden doden... Dan was dat nog niet voldoende geweest.

Eindelijk is het dan aan mij. Ik bestel wat kippenwit en mignonettes en wandel richting kassa. Het is op dit uur van de dag nog erg rustig en dus staan er maar twee mensen voor me. Tot mijn grote verrassing schuift de protserige bomma een minuut later achter me aan. Tijd voor weerwraak!

"Carrefourkaartje?" vraagt de kassierster terwijl mijn producten de band passeren.
"Natuuriijk," antwoord ik haar. "Oh, en ik heb nog wat bonnetjes. Wilt u even checken of ze geldig zijn?"
Ik onderdruk een gegrinnik. Er is er maar eentje geldig en normaal kijk ik mijn bonnetjes na tijdens het aanschuiven aan de kassa. Er klinkt een gebliep.
"Dat is dan 44 euro en 5 cent."
"Mag ik met maaltijdcheques betalen?"
"Geen probleem!"
"Ik heb er van 3 euro 40."
"Dan mag u er 12 geven."
Rustig op mijn gemak tel ik de cheques uit in de hand van de kassierster.
"Dat is dan nog 3 euro en 25 cent," vertelt ze me met haar professionele glimlach.
Ik glimlach breed terug en haal mijn portefeuille boven. In het vakje met klein geld begin ik te vissen achter 3 euro en 25 cent.
"Zo, dat zou moeten kloppen," zeg ik als ik het hoopje kopergeld in haar hand leg.
ik werp een overaardige blik in de richting van het koppel achter me. De bomma kan er niet mee lachen en het gezicht van het schaap staat zo onderhand ook op onweer. Hehehehe...
En dan volgt de finaleslag.
"Is het mogelijk om mijn Carrefourpunten om te ruilen in cheques?" vraag ik.
"Ja hoor!" meldt de kassierster me, alsof ze helemaal mee in mijn wraakgierige complot zit.
Ze telt de cheques uit en ik tel ze geduldig na.
"Nog bonnetje vraagt ze me?"
"Waarvoor?" vraag ik onschuldig.
"U kan sparen voor feestservies."
"Prima," antwoord ik. "Geef maar."
Ze overhandigt me een rits bonnetjes die ik bij mijn boodschappen steek.
"Bedankt en tot de volgende keer!" groet ik haar.
Ze roept hetzelfde in mijn richting.

Opgewekt verlaat ik de winkel. Nog even en ik ben thuis in de warmte met lekker eten. Al mijn ergernissen zijn vergeten. Zo zie je maar, af en toe wraak nemen doet een mens deugd.

Mwoehahahahaahahaha...
Nyu

Ps: 79,3 kilo schoon aan de haak! Nog steeds!

Ze zeggen dat ik gek ben.

Ik loop door de sneeuw en voel hoe de vlokken als donsveertjes over mijn gelaat glijden. Ik sluit mijn ogen en keer mijn gezicht naar de hemel. Ik doe een stap en zink een eindje weg in de sneeuw. Ik hoor het krakend knisperen onder mijn voeten. Ik doe nog een stap. Heerlijk.
Ik open mijn ogen en neem de betoverende omgeving in me op. Het lijkt wel een kerstkaartje. Alle bomen zijn bedekt door een witte sluier en het gras is veranderd in een sneeuwtapijt. Ik buk me en maak een sneeuwbal. Ik gooi hem niet weg. Er is hier niemand om hem naartoe te gooien. In deze witheid sta ik alleen. Ik kijk hoe de bal sneeuw langzaam verandert in water. Mijn handen zijn koud en nat, maar dat deert me niet. Ik hou van dat gevoel. De winter. Het zit voor een stuk in mij. Ik lach en laat me achterover vallen in de dikke donslaag. Zoals mijn moeder me ooit leerde, beweeg ik mijn armen en benen. Snel sta ik op en bewonder giechelend mijn sneeuwengel. Ik geef haar een handkusje en draai me om. Hikkend van plezier maak ik enkele danspasjes door de sneeuw. Ik draai rond en rond en rond... En val. Maar het doet geen pijn. Ik schaterlach en gooi de sneeuw omhoog. Als een jonge hond dartel ik tussen de witbestoven struiken. Zo mooi, zo mooi,… De sneeuw blijft aan mijn huid plakken en ik lik de vlokjes van mijn handen. Het smaakt zoutig. Ik steek mijn tong uit en pluk de vallende sterren uit de lucht. Mijn lievelingseten. Zalig. Naast mijn voeten ligt een grote hoop sneeuw en ik besluit terplekke om er een sneeuwman van te maken. Ik boetseer er de liefde van mijn leven van en kus hem langdurig.
“Ik hou van jou.” fluister ik in zijn ijzige oor en de wind neemt me vast in een liefdevolle omhelzing en fluit me zijn antwoord toe. De wolken draperen een kanten bruidskleed om me heen. Ik ben gelukkig.

Ergens achter me hoor ik voetstappen en een kwade stem. Ik ken die stem. Ze verprutst alles. Ik negeer haar en sluit me af van de wereld. Het gevoel van vallende sneeuw op mijn huid is het enige dat telt. Het enige belangrijke.

“Lieverd, je moet toch echt wat aan doen als je naar buiten gaat hoor. Je kan toch niet zomaar in je blootje op het veld gaan rondspringen? Kom maar mee naar binnen. Kom.”

Ze trekt me naar binnen. Naar die andere witheid. Ivoren muren. Grijswitte kleding. Lijkbleke gezichten. En de gele geur van ammoniak.

Ze zeggen dat ik gek ben.

 

 

Een oud stukje tekst van me dat wel toepasselijk leek voor de tijd van het jaar.

Sneeuwgroetjes,

Nyu

Negen maanden geleden vroeg mijn allerbeste vriendin (we kennen elkaar uit onze studietijd en onze vriendschap is sindsdien alleen maar hechter geworden) of ik het zag zitten om meter te worden van hun allereerste kindje. De baby in kwestie was toen amper in ontwikkeling, maar ik zei 'Ja' zonder lang te hoeven nadenken.

En nu is het dan zover. Maandenlang heb ik haar buik zien groeien en hebben we gespeculeerd over hoe het zou zijn als baby D. er echt is. Haar zwangerschap verliep vlekkeloos, maar duurde naar haar zin veel te lang.

Vanmiddag nog schreef ze me een mailtje:

Met mij gaat alles goed. Ik heb alleen af en toe last van lichte rugpijn en gisterenavond heb ik nog een gigantische jankbui gehad. Van mij mag hij asap gaan komen. Ik ben het beu, beu, beu!

Nauwelijks twee uur later hing ze aan de telefoon. Haar water was gebroken!

En nu is het wachten. Om zes uur deze avond was er twee centimeter ontsluiting en zei ze dat ze zich doodverveelde. Ze kloeg ook dat ze nog steeds geen wee gevoeld had. Ik heb haar veel sterkte gewenst.

Net nog eens gebeld. Na twee weeën heeft A. gesmeekt om een epidurale verdoving en die ook gekregen.
"Ik had het nooit gedacht, maar mijn pijngrens is echt nul," zei ze.
Vier centimeter is het nu, maar het gaat nu wel goed vooruit. Spannend hoor! Het zal wel voor deze nacht zijn. Ik leg alvast mijn gsm naast het kussen.

Afwachtende babygroetjes,
Nyu

 
 
Vanmorgen om halfzes was het eindelijk zover. Na een hele lange nacht werd mijn metekindje Dario geboren! Hij is helemaal perfect, precies zoals het hoort.

De mama is gelukkig, de papa heel content en ook ik ben in de zevende hemel. Eindelijk kan ik al die opgespaarde cadeautjes van de laatste negen maanden beginnen uit te delen. Yey!

Groetjes,
Nyu