Negen maanden geleden vroeg mijn allerbeste vriendin (we kennen elkaar uit onze studietijd en onze vriendschap is sindsdien alleen maar hechter geworden) of ik het zag zitten om meter te worden van hun allereerste kindje. De baby in kwestie was toen amper in ontwikkeling, maar ik zei 'Ja' zonder lang te hoeven nadenken.

En nu is het dan zover. Maandenlang heb ik haar buik zien groeien en hebben we gespeculeerd over hoe het zou zijn als baby D. er echt is. Haar zwangerschap verliep vlekkeloos, maar duurde naar haar zin veel te lang.

Vanmiddag nog schreef ze me een mailtje:

Met mij gaat alles goed. Ik heb alleen af en toe last van lichte rugpijn en gisterenavond heb ik nog een gigantische jankbui gehad. Van mij mag hij asap gaan komen. Ik ben het beu, beu, beu!

Nauwelijks twee uur later hing ze aan de telefoon. Haar water was gebroken!

En nu is het wachten. Om zes uur deze avond was er twee centimeter ontsluiting en zei ze dat ze zich doodverveelde. Ze kloeg ook dat ze nog steeds geen wee gevoeld had. Ik heb haar veel sterkte gewenst.

Net nog eens gebeld. Na twee weeën heeft A. gesmeekt om een epidurale verdoving en die ook gekregen.
"Ik had het nooit gedacht, maar mijn pijngrens is echt nul," zei ze.
Vier centimeter is het nu, maar het gaat nu wel goed vooruit. Spannend hoor! Het zal wel voor deze nacht zijn. Ik leg alvast mijn gsm naast het kussen.

Afwachtende babygroetjes,
Nyu