Het is koud en nat. Tegen mijn zin verlaat ik het huis om boodschappen te doen. Ik moet wel, want anders heb ik geen eten dit weekend. Ik moet immers werken van 's morgens negen tot 's avonds negen.

Er zijn veranderingswerken bezig in mijn supermarkt en alles staat fout of door elkaar. Het duurt een eeuwigheid van zoeken en vloeken voor ik alles gevonden heb. Vol ergernis trek ik nummertje 52 bij de slagerij. Ik wil naar huis. Ik ben de supermarkt beu. Bovendien heb ik honger en snak ik naar de warmte van mijn living. Ik hoef alleen nog snel wat charcuterie.
"51!" roept de slagersvrouw.
Ik zucht en kijk rond. Wie is de gelukkige? Er staat maar één vrouw mee aan de toog. Plots dringt het tot haar door dat ze geen nummertje genomen heeft en ze wandelt alsnog naar het apparaat. Ik denk... Ach, wat geeft het en dus laat ik haar vriendelijk voorgaan. Iedereen kan zoiets vergeten, nietwaar?
Ze heeft alleen wat worst nodig en is dus snel klaar.

De slagersvrouw knikt naar mij ten teken dat ik mijn bestelling mag doorgeven. Ik doe mijn mond open en dan verschijnt er plots een protserig opgeklede bomma, wuivend met een nummertje in haar hand.
"Ik heb nummer 51!" gilt ze.
Er glijdt een blik van verontschuldiging over het gelaat van de slagersvrouw. De digitale teller staat inderdaad nog op 51 en lijdzaam moet ik toekijken hoe de bomma haar lijst van benodigdheden begint op te sommen. Haar man werpt een schaapachtige glimlach in mijn richting. Blijkbaar beseft hij maar al te goed wat er gebeurt is. Als blikken konden doden... Dan was dat nog niet voldoende geweest.

Eindelijk is het dan aan mij. Ik bestel wat kippenwit en mignonettes en wandel richting kassa. Het is op dit uur van de dag nog erg rustig en dus staan er maar twee mensen voor me. Tot mijn grote verrassing schuift de protserige bomma een minuut later achter me aan. Tijd voor weerwraak!

"Carrefourkaartje?" vraagt de kassierster terwijl mijn producten de band passeren.
"Natuuriijk," antwoord ik haar. "Oh, en ik heb nog wat bonnetjes. Wilt u even checken of ze geldig zijn?"
Ik onderdruk een gegrinnik. Er is er maar eentje geldig en normaal kijk ik mijn bonnetjes na tijdens het aanschuiven aan de kassa. Er klinkt een gebliep.
"Dat is dan 44 euro en 5 cent."
"Mag ik met maaltijdcheques betalen?"
"Geen probleem!"
"Ik heb er van 3 euro 40."
"Dan mag u er 12 geven."
Rustig op mijn gemak tel ik de cheques uit in de hand van de kassierster.
"Dat is dan nog 3 euro en 25 cent," vertelt ze me met haar professionele glimlach.
Ik glimlach breed terug en haal mijn portefeuille boven. In het vakje met klein geld begin ik te vissen achter 3 euro en 25 cent.
"Zo, dat zou moeten kloppen," zeg ik als ik het hoopje kopergeld in haar hand leg.
ik werp een overaardige blik in de richting van het koppel achter me. De bomma kan er niet mee lachen en het gezicht van het schaap staat zo onderhand ook op onweer. Hehehehe...
En dan volgt de finaleslag.
"Is het mogelijk om mijn Carrefourpunten om te ruilen in cheques?" vraag ik.
"Ja hoor!" meldt de kassierster me, alsof ze helemaal mee in mijn wraakgierige complot zit.
Ze telt de cheques uit en ik tel ze geduldig na.
"Nog bonnetje vraagt ze me?"
"Waarvoor?" vraag ik onschuldig.
"U kan sparen voor feestservies."
"Prima," antwoord ik. "Geef maar."
Ze overhandigt me een rits bonnetjes die ik bij mijn boodschappen steek.
"Bedankt en tot de volgende keer!" groet ik haar.
Ze roept hetzelfde in mijn richting.

Opgewekt verlaat ik de winkel. Nog even en ik ben thuis in de warmte met lekker eten. Al mijn ergernissen zijn vergeten. Zo zie je maar, af en toe wraak nemen doet een mens deugd.

Mwoehahahahaahahaha...
Nyu

Ps: 79,3 kilo schoon aan de haak! Nog steeds!